بخش ۱۴۰ - حکایت جوحی کی چادر پوشید و در وعظ میان زنان نشست و حرکتی کرد زنی او را بشناخت کی مردست نعره‌ای زد

برداشت: واعظی که با بینش عمیق و انتخاب درست سخن می‌گوید، در زیر منبر، مردان و زنان را موعظه می‌کند.

برداشت: جوحی در حالی که چادر و روبند درست کرده بود، به میان زنان رفت و در آنجا ناشناس ماند.

برداشت: سؤالی از واعظ شد که آیا نداشتن مو در ناحیه عانه باعث نقص در نماز می‌شود یا نه.

برداشت: واعظ گفت که وقتی عانه (موهای زائد) فرد طولانی شود، دیگر نماز خواندن به او ناپسند خواهد بود.

برداشت: یا با آهک یا با پارچه‌ای خوب بستر او را آماده کن تا نمازت به بهترین شکل ادا شود.

برداشت: سؤال‌ کننده پرسید که تا چه اندازه باید فاصله بین نمازها باشد، تا نمازم کم نشود.

برداشت: وقتی که ارزش یک چیز به همراه زمان و طولانی شدن آن بالا برود، پس در این صورت، نیاز به جستجو و تلاش برای به دست آوردن آن بیشتر می‌شود.

برداشت: جوحی به خواهرش می‌گوید که سریع به او نگاه کند تا ببیند در این حال و روز چه بر سرش آمده است.

برداشت: برای جلب رضایت خداوند، دستت را به سمت کارهای خوب و نیکو دراز کن، چرا که این عمل به اندازه‌ای که از آن نفرت داری، کم و ناچیز است.

برداشت: مردی در لباسش دستان زنی را به خود نزدیک کرد و در این نزدیکی، اتفاقی نامناسب افتاد که باعث ناراحتی زن شد.

برداشت: زنی با صدای بلند فریاد زد و در حالتی جدی صحبت کرد. واعظ بر دل او تأثیر گذاشت و گفت که من هم همینطور احساس می‌کنم.

برداشت: گفت اگر بر دل نزدی، بر دست زدی، وای بر حال اگر بر دل می‌زدی ای دارای خرد.

برداشت: اندکی با جادوگری بر دل آن ساحران تأثیر گذاشت و به طوری که عصا و دست آن‌ها یکی شد.

برداشت: اگر تو عصایت را از پیری بگیری، او را بیشتر اذیت می‌کنی چون آن گروهی از افراد ناتوانی که نمی‌توانند به راحتی حرکت کنند.

برداشت: صدای نعره‌ٔ لاضیر در آسمان پیچید؛ بشتابید و جان خود را از مرگ نجات دهید.

برداشت: ما فهمیدیم که این بدن، هویت اصلی ما نیست و ما فراتر از این تن زندگی می‌کنیم و به خداوند وابسته‌ایم.

برداشت: خوشا به حال کسی که خود را بشناسد و در فضای بی‌نهایت آرامش، زندگی خود را بسازد.

برداشت: کودکی که در پی به دست آوردن گردو و کشمش است، در مقابل کسی که خردمند و داناست، این کار برای او کار ساده‌ای به شمار می‌آید.

برداشت: در دل به یاد جوز و مویز، جسد کودکی را به یاد می‌آوریم. آیا این یادها به شناخت و دانش مردان راه پیدا خواهد کرد؟

برداشت: هر کسی که در عالم مادی و ظاهری گرفتار و محجوب است، مانند یک کودک ناآگاه است. انسان واقعی کسی است که از محدوده‌های شک و تردید فراتر رفته و به حقیقت دست یافته است.

برداشت: اگر کسی در کارش اشتباهی داشته باشد، هر کسی می‌تواند به او انتقاد کند و بگوید که هر شخصی در زندگی ویژگی‌ها و مشخصات خاص خود را دارد.

برداشت: پیشوای نادرست و ناصحیح، آن بز، رفته رفته اعضای گروه را به سمت قصاب هدایت می‌کند.

برداشت: شده‌ام کسی که به گذشته‌ی خود می‌بالد و بر آن افتخار می‌کند، اما در واقع به سمت مرگ و نگرانی حرکت می‌کنم.

برداشت: بیدار باش و راه خود را انتخاب کن، از وابستگی به ظاهر و هویت‌های خشک خود دست بردار و از این آشفتگی‌ها رهایی یاب.

برداشت: برای این‌که مانند عطر گل بمانی، باید با عشق و محبت در کنار دیگر عاشقان، به‌عنوان راهنما و لیدر گلستان زندگی کنی.

برداشت: چه کسی است که بوی خوش گل را در دم و بازدم عقل و خرد احساس نکند؟ چه کسی می‌تواند از مسیر ملک جاودانی بی‌خبر باشد؟