بخش ۱۳۶ - حکایت آن درویش کی در هری غلامان آراستهٔ عمید خراسان را دید و بر اسبان تازی و قباهای زربفت و کلاهای مغرق و غیر آن پرسید کی اینها کدام امیرانند و چه شاهانند گفت او را کی اینها امیران نیستند اینها غلامان عمید خراسانند روی به آسمان کرد کی ای خدا غلام پروردن از عمید بیاموز آنجا مستوفی را عمید گویند

برداشت: وقتی آن فرد بی‌پروا را در حریر دیدی، فهمیدی که او زیر دست یک بزرگ است.

برداشت: پوششی از ابریشم با کمربندی زرین به تن کرده‌ای و رو به سوی آسمان ایستادی.

برداشت: ای خدا، چرا به این آقای بزرگ که صاحب من است، نمی‌آموزی که چگونه باید بنده خوبی داشته باشد؟

برداشت: ای خدا، به من بیاموز که بندگی و پرستش تو را به خوبی انجام دهم، تا دیگران نیز از قدرت و اختیار ما بهره‌مند شوند.

برداشت: در زمستان، شخصی در وضعیت ناگواری به سر می‌برد، بدون لباس و نیازمند، در اثر سرما می‌لرزد و احساس بی‌پناهی می‌کند.

برداشت: او با روحی آزاد و بدون ترس، جرأت خود را نشان داد و به دیگران اثبات کرد که می‌تواند از تمام محدودیت‌ها فراتر برود.

برداشت: او به هزاران نعمت و بخشش تکیه کرده است که به واسطه آن، دوستان حق و اهل دانش و معرفت شده‌اند.

برداشت: اگر شاه بی‌ادبی کند، تو هم پاسخ نده، زیرا تو آن قدرت و مدرک را نداری.

برداشت: اگر کسی حق و عدالت را رعایت کند، در برابر او سرمایه و اعتبار بیشتری خواهد بود و هیچ چیز به اندازه رعایت حق و عدل ارزشمند نیست.

برداشت: روزی فرا می‌رسد که شاه آن مرد بزرگ را متهم کرده و او را به بند می‌کشد.

برداشت: آن غلامان را زیر فشار قرار می‌داد که هر چه زودتر گنج مخفی آقا را نشان دهند.

برداشت: ای دوستان بی‌خبر، سرِ او را با من در میان بگذارید، وگرنه از شما دور می‌شوم و زبانم را نیز از شما قطع می‌کنم.

برداشت: مدت یک ماه آنها را با سختی و آزار و اذیت روز و شب تحت فشار قرار دادند و رنج و درد زیادی به آن‌ها تحمیل کردند.

برداشت: غلام به دلیل توجه و اهمیت فراوانی که به خواجه داشت، راز او را افشا نکرد و به خاطر این وفاداری، دلیلی برای نجات خود از خطر و درد و رنج پیدا کرد.

برداشت: در خواب، صدایی به او گفت: ای بزرگ! هم یاد بگیر که چگونه بنده خوبی باشی و هم به دیگران آموزش ده.

برداشت: ای کسی که لباس یوسف را دریده‌ای، اگر گرگ به تو آسیب بزند، باید بدانی که خودت مسئول این وضعیت هستی.

برداشت: هر سال از می بافته‌شده باید بپوشی و هر سال از می کاشته‌شده باید بنوشی.

برداشت: این غم و اندوهی که هر لحظه با آن مواجه هستی، نتیجه‌ی این است که قلم دیگر از نوشتن بازمانده و دیگر نمی‌تواند چیزی بگوید.

برداشت: تنها راه رسیدن به نیکی و خوبی، پیروی از سنت‌ها و اصول درست است و هر چیزی که با این اصول همخوانی نداشته باشد، نیک محسوب نمی‌شود.

برداشت: کوشش کن و زحمت بکش، چرا که سلیمان هنوز زنده است و به همین دلیل قدرت و سلطه‌اش همچنان برقرار است.

برداشت: به خاطر اینکه او مانند فرشته‌ای شده و تحت حفاظت است، از هیچ چیز نمی‌ترسد.

برداشت: حکم و فرمان او بر دیوان حاکم است و نه بر فرشتگان. او آرامش دل را در خاک پیدا نمی‌کند و نه در آسمان‌ها.

برداشت: ترک کن این فشار و محدودیت که خالی و بی‌معناست، تا بفهمی واقعاً چیست که در پس این محدودیت‌ها وجود دارد.

برداشت: از دوری و محصور شدن در جمع افراد بی‌هدف و ناآگاه بپرهیز تا بتوانی از محدودیت‌ها و فشارهایی که بر تو وارد می‌شود آگاه شوی و حقیقت را بهتر بشناسی.

برداشت: ترک کردن محبوبی که داری، و به عشق ورزی بپرداز. این را بدان که خود را برتر و شایسته‌تر از دیگران تصور نکن.

برداشت: ای کسی که در عمق و مفهوم، از شب ساکت‌تر هستی، چرا خودت را به دنبال مشتری می‌گردانی؟

برداشت: به نظر می‌رسد که دیگران به خاطر تو و در پی خواسته‌های خود، پا به جلو می‌گذارند و زمان تو را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

برداشت: تو به من می‌گویی که حسد نبرم، ولی چرا کسی باید از درگذشتِ هیچ‌کس حسرت بخورد؟

برداشت: آموزش افراد نادان مانند تلاش برای حک کردن طرحی بر روی سنگ است؛ نتیجه‌ای نخواهد داشت.

برداشت: خودت را به عشق و درک عمیق آشنا کن، چرا که این دو مانند نقشی هستند که بر روی سنگ نقش بسته‌اند.

برداشت: نفس تو永ملیست، و زنهای انسانی کجا می‌توانی جستجو کنی؟ وفاداری تو به آنها هرگز پایان نمی‌یابد.

برداشت: برای اینکه دیگران را به بدی و بدخواهی بکشانی، خودت را از خوبی و فضیلت خالی می‌کنی.

برداشت: وقتی دلت به آن بهشت متصل شد، نگران نباش که خالی خواهی ماند.

برداشت: به او بگو که هیچ چیزی از حقیقت کم نخواهد شد و این حقیقت مانند دریا گسترده و بی‌نهایت است.

برداشت: سکوت کنید، یعنی آب خود را به بیهوده هدر ندهید، چرا که لب‌هایتان به خشکی می‌گراید و زندگی شما به خطر می‌افتد.

برداشت: این گفتگو هیچ وقت تمام نمی‌شود، پدر عزیز، بهتر است به این حرف‌ها پایان بدهی و به نتیجه‌اش فکر کنی.

برداشت: غرور و غیرتم اجازه نمی‌دهد که دیگران به تو نزدیک شوند و به تو بخندند، زیرا آن‌ها واقعا عاشق تو نیستند.

برداشت: عاشقانت پشت نقاب محبت برای تو هر لحظه فریاد می‌زنند.

برداشت: به کسانی که در عالم غیب و معنا عشق می‌ورزند، علاقه‌مند باش و به عشق‌هایی که زودگذر و سطحی‌اند، توجهی نکن.

برداشت: به خاطر فریب و جاذبه‌ای که داشتند، سال‌ها از آنها چیزی ندیدی و فقط حقارت تو را بلعیدند.

برداشت: چند بار در میانه‌ی راه عموم، از راه حق فاصله گرفتی؛ اما نتیجه‌ای برایت به بار نیامده است.

برداشت: در زمان های خوب و خوشی، همه اطرافیان و دوستان هستند، اما در زمان درد و غم، جز خداوند، کسی کنار آدم نمی‌ماند.

برداشت: در زمان‌هایی که دچار مشکل و درد می‌شوید، تنها کسی که می‌تواند به شما کمک کند، همین صدای یاری‌رسان است.

برداشت: به یاد داشته باش که مانند ایاز، درد و رنج خود را به خوبی بشناسی و از آنها بهره‌برداری کنی.

برداشت: حالت دردی که تو دچار آن هستی، مانند پوستینی است که ایاز آن را در دست گرفته است.