بخش ۱۲۷ - حکایت آن راهب که روز با چراغ می‌گشت در میان بازار از سَرِ حالتی کی او را بود

برداشت: یک نفر با شمع، در هنگام شب به بازار برمی‌گشت و دلش پر از عشق و احساسات سوزان بود.

برداشت: بوالفضل به او گفت: "ای فلانی، چرا به هر جا سر می‌زنی و دنبال چه چیزی هستی؟"

برداشت: ها! چرا در روز روشن با چراغ می‌گردی و دنبال چیزی هستی که وجود ندارد؟

برداشت: فردی می‌گوید که در هر جا به دنبال کسی می‌گردم که زنده و روحی سرزنده داشته باشد، به خاطر زندگی‌ای که در لحظه‌ای که او را می‌بینم، وجود دارد.

برداشت: مردی به دیگران گفت که این بازار پر از افرادی است و تو ای دانای بزرگ، به خوبی می‌دانی که این حقیقت چیست.

برداشت: گفت: می‌خواهم در مسیر دو راهی، یکی زمانی که خشم وجود دارد و دیگری زمانی که ناملایمات پیش می‌آید، جان خود را بگذارم.

برداشت: در زمان خشم و شهوت، مردی که واقعاً دنبال مردانگی است، به هر جایی می‌رود و تلاش می‌کند.

برداشت: چه کسی در این دو حالت در جهان مرد است؟ تا امروز جانم را فدای او کنم.

برداشت: نادر گفت که چیزی باارزش را می‌جویی، اما بی‌خبر از قضا و قدر، با دقت به وضعیت خود نگاه کن.

برداشت: ما مانند شاخه‌ای هستیم که از اصل خود بی‌خبر است. به عبارت دیگر، درک ما از واقعیت‌ها و قوانین، کم و ناقص است و ممکن است ارتباط نزدیکی با حقیقت اصلی نداشته باشد.

برداشت: اگر تقدیر و سرنوشت به کسی بخواهد، می‌تواند او را به مسیر نادرست ببرد؛ حتی فردی با درایت و زیرکی مانند عطارد نیز ممکن است تحت تأثیر تقدیر، دچار خطا و نادانی شود.

برداشت: دنیا به گونه‌ای می‌شود که هر چیزی را در می‌نوردد و مشکلات را برطرف می‌کند، مانند آبی که می‌تواند آهن و خاروخاشاک را نیز به حرکت درآورد.

برداشت: ای قراردهنده راه، به من راهی نشان بده که با هر قدمی که برمی‌دارم، آگاهی و تجربه‌ام بیشتر شود و از نادانی دور شوم.

برداشت: وقتی که سنگ آسیاب به گردش در می‌آید، به یاد داشته باش که دانه‌ها برای تولید آرد نیاز به آب دارند. پس در نظر داشته باش که برای به دست آوردن نتیجه، تلاش و زحمت لازم است.

برداشت: خاک را می‌بینی که در هوا به حرکت در می‌آید، حالا به باد توجه کن که در میان این خاک چه می‌کند.

برداشت: می‌توانی ببینی که فکرها و اندیشه‌ها در حال تحریک و فعالیت هستند؛ به این موضوع با دقت توجه کن.

برداشت: خداوند به ایوب گفت: من به خاطر مهربانی‌ات، به هر مویی که داری، صبر عطا کرده‌ام.

برداشت: به خودت یادآوری کن که در صبرت افراط نکن. تو خود صبر را دیده‌ای، حالا به صبر یاد دادن دقت کن.

برداشت: هرچند که بخواهی مدام به چرخش زندگی و تقدیر نگاه کنی، اما بهتر است سر خود را بالا بیاوری و جریان تند آب را هم ببینی.

برداشت: تو می‌گویی که می‌بینم، اما دقت کن که دیدن واقعی گاهی نشانه‌ها و علامت‌های خاصی نیاز دارد تا درست درک شود.

برداشت: وقتی که گردش کم عمق آب را می‌بینی، باید توجه کنی که این فقط بخشی از یک دنیای وسیع‌تر است و دریا به مراتب بزرگ‌تر و عمیق‌تر از آن چیزهایی است که به چشم می‌آید.

برداشت: کسی که فقط به ظاهر و سادگی زندگی نگاه می‌کند، احساس می‌کند همه چیز روشن است و قابل درک. اما وقتی به عمق و پیچیدگی‌های آن نگاه می‌کند، دچار حیرت و شگفتی می‌شود.

برداشت: کسی که به ظاهر و وضعیت‌های سطحی توجه کند، فقط نیت‌ها و خواسته‌های کوچک را در نظر می‌گیرد، اما کسی که عمق و حقیقت را ببیند، دل و احساسات عمیق‌تری پیدا می‌کند.

برداشت: به زودی خواهد آمد که آنهایی که به کار دست می‌زنند، دارای شمار و اندازه خواهند بود، اما آنهایی که در آغوش دریا قرار می‌گیرند، بدون اینکه اراده‌ای داشته باشند، خود به خود غرق خواهند شد.

برداشت: او در حالی که در کنار دریا بود، کف‌های موج‌ها را مشاهده کرد و دید که دریا بدون هیچ فریبی و کاملاً طبیعی است.