بخش ۱۲۶ - صید کردن شیر آن خر را و تشنه شدن شیر از کوشش، رفت به چشمه تا آب خورد تا باز آمدنِ شیر جگربند و دل و گرده را روباه خورده بود کی لطیفترست، شیر طلب کرد دل و جگر نیافت از روبه پرسید کی کو دل و جگر؟ روبه گفت اگر او را دل و جگر بودی آنچنان سیاستی دیده بود آن روز و به هزار حیله جان برده؛ کی برِ تو باز آمدی؟ لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر

برداشت: خر را به خطر انداخت و او را به سوی شیر برد، که آن شیر شجاع او را تکه‌تکه کرد.

برداشت: سلطان خسته و تشنه از تلاش و کوشش، به سمت چشمه‌ای رفت تا آب بنوشد.

برداشت: وقتی که شکاری به دام افتاد، دلش در آن لحظه به وجد آمد چون فرصتی برای خوشحالی و لذت منتظرش بود.

برداشت: شیر پس از اینکه از چشمه سیراب شد، در دل خر جست و در آنجا نه دلی بود و نه جگری.

برداشت: روبه‌ای گفت: جگر کجاست، دل چه شده است که هیچ موجودی از این دو چیز بی‌بهره باشد؟

برداشت: اگر دل یا جگر تو نسبت به او بود، آیا بار دیگر به اینجا می‌آمدی؟

برداشت: آن شخص صحنه‌های روز قیامت، حالتی که انسان‌ها از کوه‌ها به پایین می‌افتند و ترس و فرار را مشاهده کرده است.

برداشت: اگر تو جگر داشتی یا دل می‌دادی، باز هم کی دیگر پیش تو می‌آمد؟

برداشت: اگر نور دل نباشد، دل وجود ندارد و اگر روح نباشد، فقط خاک و جسم می‌ماند.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن ظرفی پر از مایع اشاره دارد که ظاهری شفاف و زجاجی دارد. اما این ظرف به دلیل نداشتن نور درونش، نمی‌تواند به عنوان منبع نور محسوب شود. در واقع، به زیبایی و ظاهر آن توجه شده، اما درونش خالی و بدون ارزش است. این موضوع به نوعی به سطحی بودن و نداشتن عمق در برخی اشیاء یا افراد اشاره دارد.

برداشت: نور چراغی است از جانب خداوند بزرگ، و آن شیشه و سفالی که می‌بینیم، حاصل هنر و صنعت بشر است.

برداشت: بنابراین در ظرف وجود، چیزی نمی‌تواند باشد مگر آنکه به اتحاد و هم‌پیوندی نزدیک شود، و هیچ گرمایی بدون این همبستگی نمی‌تواند به وجود آید.

برداشت: نور شش قندیل وقتی با هم ترکیب می‌شود، دیگر در نور آنها هیچ عدد و تعدادی وجود ندارد.

برداشت: آن یهودی با ظرف‌ها به شرک افتاده است، ولی نور درک و دید مؤمن روشن شده و او آگاه شده است.

برداشت: وقتی نگاه به ظرف می‌افتد، روح به یاد شیث و نوح می‌افتد.

برداشت: انسان همانند جو است که آبش آن را زنده نگه می‌دارد. به عبارت دیگر، هر انسانی به نسبت روح و جان خود، هویت و وجودش را پیدا می‌کند.

برداشت: این افراد به معنای واقعی، انسان‌های کامل نیستند; آنان تنها ظاهری دارند و در واقعیت، زندگی‌شان به دنبال ارضای نیازهای فیزیکی و شهوانی است.