بخش ۱۲۴ - حکایت مریدی کی شیخ از حرص و ضمیر او واقف شد او را نصیحت کرد به زبان و در ضمن نصیحت قوت توکل بخشیدش به امر حق

برداشت: شیخ به همراه مریدش بی‌هیچ درنگی به سوی شهری حرکت می‌کرد که در آنجا کـــمبود نان وجود داشت.

برداشت: مرید هر لحظه به خاطر ترس از گرسنگی و قحطی در فکر بود و غفلت‌هایش او را آزار می‌داد.

برداشت: شیخ به خوبی آگاه و از نیت‌ها و نافرمانی‌های او باخبر بود و به او گفت: چقدر می‌خواهی در دنیا از لذت‌ها بهره‌مند باشی؟

برداشت: به خاطر غم نداشتن نان، چشمانت را به صبر و اعتماد به خدا دوختی.

برداشت: تو از آن عزیزان و نازنینان نیستی که بدون هیچ قید و شرطی به تو اهمیت دهند.

برداشت: گرسنگی و نیاز به روزی، نشان‌دهندهٔ روحیهٔ خاص بندگان خداست. اما تو، همچون یک گدا، درگذر زمان و موقعیت خود گیج و سردرگم شده‌ای.

برداشت: تو از آن چیزهایی که در این آشپزخانه وجود دارد و بدون نان هستند، بی‌خبر و بی‌توجه نیستی.

برداشت: در اینجا به معنای این است که غذا و نیازمندی‌های مادّی به طور مداوم برای افرادی که به شکم‌پرستی و مصرف‌گرایی عادت دارند، فراهم می‌شود. به نوعی نشان‌دهنده‌ی زندگی مرفه و پر از تجمل در میان عده‌ای خاص است که فقط به لذت‌های زودگذر و مواد غذایی فکر می‌کنند.

برداشت: زمانی که فردی می‌میرد، نان و معیشت او برای او پیش می‌رود؛ زیرا او از ترس فقر و بدبختی به دنبال سقوط خود بوده است.

برداشت: تو رفتی و من تنها ماندم. اکنون باید بیدار شوم و خودم را از خواب غفلت بیرون بیاورم، تا دوباره به خودم برسم و از یاد تو یاد کنم.

برداشت: به آرامی به خدا توکل کن و نگران نباش، چرا که روزی تو از جانب اوست و او بیشتر از تو به تو عشق می‌ورزد.

برداشت: عاشق بی‌صبر است و به خاطر آتش عشقش، بی‌وقفه از خود بیخود می‌شود و دیگران را نیز با خود درگیر می‌کند. او می‌داند که بی‌صبریش چگونه همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و این می‌تواند باعث نگران شدن دیگران شود.

برداشت: اگر صبر و شکیبایی داشته باشی، روزی و نعمت به سراغت خواهد آمد، همان‌طور که عاشقان به سوی محبوب خود می‌روند و عشق می‌ورزند.

برداشت: این لرزشی که از ترس گرسنگی به وجود آمده، چه دلیلی دارد در حالی که با توکل بر خدا می‌توان زندگی را بدون نگرانی از خورد و خوراک سپری کرد؟