دفتر پنجم

بخش ۱۲۳ - مثل

سرودهٔ مولانا
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

آن یکی می‌خورد نان فخفره

گفت سایل چون بدین استت شره

۲

گفت جوع از صبر چون دوتا شود

نان جو در پیش من حلوا شود

۳

پس توانم که همه حلوا خورم

چون کنم صبری صبورم لاجرم

۴

خود نباشد جوع هر کس را زبون

کین علف‌زاریست ز اندازه برون

۵

جوع مر خاصان حق را داده‌اند

تا شوند از جوع شیر زورمند

۶

جوع هر جلف گدا را کی دهند

چون علف کم نیست پیش او نهند

۷

که بخور که هم بدین ارزانیی

تو نه‌ای مرغاب مرغ نانیی

بازگشت به سروده‌های مولانا