بخش ۱۲۲ - در بیان فضیلت احتما و جوع

در این ابیات مولانا سعی دارد که به ما بگوید که گرسنگی درمان بسیاری از دردهای این جسم هست و آن را فضیلت می‌شمارد و بسیار نیکو می‌داند. همچنین با بیان مثالی که اگر گرسنگی باشد میل نیز وجود دارد و اگر میل باشد، آدمی به کمترین چیزها نیز قانع می‌شود اما اگر سر سیری بخواهد که دست به کاری بزند قطعا برای او اشتیاقی برانگیخته نمی‌شود.