بخش ۱۱۷ - گریان شدن امیر از نصیحت شیخ و عکس صدق او و ایثار کردن مخزن بعد از آن گستاخی و استعصام شیخ و قبول ناکردن و گفتن کی من بی‌اشارت نیارم تصرفی کردن

برداشت: او این را گفت و به شدت گریه کرد، اشک‌ها در حال سرازیر شدن بر روی صورتش به جاهای مختلف می‌ریخت.

برداشت: راستی و صداقت او در دل‌ها جا می‌گرفت و عشق هر لحظه مانند دیگی داغ در حال جوشیدن بود.

برداشت: عاشق به چیزی که دیگران احساسی برایش ندارند، حقیقت را می‌گوید و این جای تعجب ندارد اگر این حقیقت به دل فردی با دانش و آگاهی برسد.

برداشت: در این بیت به داستان موسی و معجزه‌های او اشاره شده است. اشاره به این دارد که موسی بر روی عصا و کوه ضربه زد و در واقع بر دریای پرخروش و چالش نیز تأثیر گذاشت. این نشان‌دهنده قدرت و ایمان او در مواجهه با موانع بزرگ است.

برداشت: صداقت احمد چنان درخشان است که به زیبایی ماه شباهت دارد، بلکه نور او حتی بر خورشید هم سجده می‌کند.

برداشت: هر دو دسته، غنی و فقیری، در صدای زنگ شماری به خیابان آمده‌اند و در حال گریه و اندوه هستند.

برداشت: پس از مدتی که گریه کردند، او به رئیس یا فرمانده‌اش گفت: "برخیز، ای عزیز و گرامی."

برداشت: هر چیزی که می‌خواهی از گنجینه انتخاب کن، حتی اگر شایستگی آن را داشته باشی که به‌دست‌آوری صد تا از اینها.

برداشت: خانه تو مکانی است که هرچه بخواهی در آن وجود دارد؛ اما از میان این همه، تو می‌توانی از هر دو جهان کم‌تری را برگزینی.

برداشت: من هیچ دستوری ندادم که بر اساس آن خودم چیزی را انتخاب کنم.

برداشت: او بهانه‌ای آورد و مهره را از دستم گرفت، مانع آن شد که آن بخشش واقعی و صادقانه باشد.

برداشت: نه اینکه شخصی صادق و خالص از کینه و خشم باشد، بلکه هر صداقتی را به چشم شیخ می‌بیند و نام می‌گذارد.

برداشت: داستان بر اساس این است که شخصی به او می‌گوید که خداوند به او چنین فرمان داده است که به صورت فقیر و گدا به در خانه‌ها برود و نان بخواهد. این به نوعی نشان‌دهنده فروتنی و پذیرفتن شرایط سخت زندگی است.