بخش ۱۰۹ - در بیان آنک نقض عهد و توبه موجب بلا بود بلک موجب مسخ است چنانک در حق اصحاب سبت و در حق اصحاب مایدهٔ عیسی و جعل منهم القردة و الخنازیر و اندرین امت مسخ دل باشد و به قیامت تن را صورت دل دهند نعوذ بالله

برداشت: شکستن وعده‌ها و نقض عهد همراه با ترک توبه، در نهایت باعث عذاب و نفرین خواهد شد.

برداشت: نقض توبه و پیمان آن کسانی که در روز شنبه به کارهای ممنوع دست زدند، باعث شد که آنها دچار تحول و تغییر غیرقابل بازگشت شوند و به هلاکت رسیدند.

برداشت: خداوند آن مردم را مانند بوزینه‌ها قرار داد، زیرا که پیمان خود را شکستند و از جنگ و مبارزه دور شدند.

برداشت: در این ملت، بدن‌ها تغییر صورت نمی‌دهند، اما دل‌ها دستخوش تغییر می‌شوند، ای با ذکاوت!

برداشت: وقتی دل انسان به حالت حیوونی و بی‌مقدار درآید، ارزش و زیبایی او نیز از بین می‌رود.

برداشت: اگر دل او به هنر و ارزش واقعی خود بی‌ارزش بود، پس چطور می‌توانست از شکل خارجی یک الاغ نیز پایین‌تر باشد؟

برداشت: این سگ که متعلق به دوستان بود، از نظر رفتار و سیرت خود، هیچ عیبی نداشت و نقصی از بابت ظاهرش وجود نداشت.

برداشت: اهل سبت در ظاهری مسخ شده و تغییر یافته بودند تا اینکه دیدند دیگران چگونه به زشتی و ناپسندی می‌رسند.

برداشت: به دلیل شکستن عهد و پیمان، انسان‌ها به وضعیتی بدتر از حیوانات افتاده‌اند و راه‌های زیادی را طی کرده‌اند.