بخش ۱۰۸ - بردن روبه خر را پیش شیر و جستن خر از شیر و عتاب کردن روباه با شیر کی هنوز خر دور بود تعجیل کردی و عذر گفتن شیر و لابه کردن روبه را شیر کی برو بار دگرش به فریب

برداشت: او به سوی کوه می‌رود تا مردانگی و شجاعت شیر را در حمله‌اش به نمایش بگذارد.

برداشت: شیر از میدان جنگ فاصله گرفته بود و وقتی نزدیک شد، هیچ صبری نکرد.

برداشت: یک شیر برجسته و ترسناک در بلندی گنبدی شکل قرار دارد، اما او قدرت و توانایی جابه‌جایی ندارد.

برداشت: خر از دور دیدن دوستی و به سمت او برگشت و با شتابی به زیر کوه رفت تا نعل‌هایش به زمین برخورد کند.

برداشت: روباه به شیر گفت: ای پادشاه، چرا در زمان جنگ صبر نکردی؟

برداشت: برای اینکه او به تو نزدیک شود، باید کمی در برابرش مقاومت کنی تا بر او چیره شوی.

برداشت: فریب شیطان در شتاب و عجله‌کردن است، اما صبر و تحمل از سوی خداوند رحمان، نشانه‌ای از لطف اوست.

برداشت: او دور بود و حمله را مشاهده کرد و از ترس فرار کرد. در این حالت، ضعف تو مشخص شد و آبرو و اعتبارت از بین رفت.

برداشت: گفت وقتی فکر می‌کردم که قدرت و توانایی‌ام ثابت است، نمی‌دانستم که تا این حد ضعیف شده‌ام.

برداشت: عطش و نیازم به حدی رسیده که صبر و عقل من دیگر طاقت تحمل این وضع را ندارند و به افکار بیهوده و بی‌معنا دچار شده‌ام.

برداشت: اگر می‌توانی، برای بار دیگر او را به حالت طبیعی خود برگردان.

برداشت: من از تو بسیار سپاسگزارم؛ تلاش کن تا بتوانی این کار را به خوبی انجام دهی و به من کمک کنی.

برداشت: اگر خداوند کمک کند، دل او پر از مهر و محبت خواهد شد.

برداشت: پس انسان باید به فراموشی بسپرد اگر که خیری از کسی نبیند، این امر بعید و دور از انتظار نیست.

برداشت: اما وقتی من او را در آغوش بگیرم، چنان نخواهی کردند که مانع شتاب او شوی.

برداشت: اوا گفت که من به دشواری‌ها آشنا شده‌ام و حالا جسمم بسیار ضعیف و شکننده شده است.

برداشت: تا وقتی که خر من به نزدیکیم نرسد، حتی در خواب هم تکان نمی‌خورم و بی‌حرکت می‌مانم.

برداشت: رفت و به شاه گفت ای بزرگوار، تا عقل او را از غفلت و نادانی پنهان کند و برهد.

برداشت: خر با خداوند توبه کرده و از آنچه بر او گذشته است پشیمان است، تا دیگر به دام فریب هر بی‌هتر نرود.

برداشت: ما توبه‌های خود را با هنر و مهارت نادیده می‌گیریم، زیرا ما دشمنان عقل و پیمان‌های روشن هستیم.

برداشت: سر خر نماد فرزندان ماست و فکر او تحت تأثیر و کنترل ماست.

برداشت: عقل انسانی که در دوران سیاره زحل شکل گرفته، نمی‌تواند در مقایسه با عقل کل و فراگیر جایگاهی داشته باشد.

برداشت: آن شخص با درک و دانایی از عطارد و زحل به دست آمده است، ما از بخشش و لطف پروردگار آگاه شده‌ایم.

برداشت: آگاهی و دانشی که انسان به دست می‌آورد، نشانی از مقام و جایگاه ماست. در نظر خداوند، علم و دانش، اهداف و مقاصد ما را تعیین می‌کند.

برداشت: ما به این دلیل می‌درخشیم که از نور و تربیت آفتاب روشن الهی برخورداریم.

برداشت: کسی که تجربه زیادی دارد، با وجود تمام تجاربش، گاهی ممکن است حتی در مواجهه با شرایط جدید باز هم شکست بخورد.

برداشت: زمانی که کسی که ضعیف و سست‌پای است توبه‌اش را بشکند، بدی‌ها و آفات ناشی از این کار به او خواهند رسید.