بخش ۹۰ - نوبت جستن رسیدن به نصوح و آواز آمدن که همه را جستیم نصوح را بجویید و بیهوش شدن نصوح از آن هیبت و گشاده شدن کار بعد از نهایت بستگی کماکان یقول رسول الله صلی الله علیه و سلم اذا اصابه مرض او هم اشتدی ازمة تنفرجی

برداشت: ما همه را جستجو کردیم، ای نصوح، و در آن لحظه، او بیهوش شد و روحش پرواز کرد.

برداشت: او مانند دیواری که شکسته شده، دچار افت و سقوط شده و هوش و عقلش را از دست داده است، به طوری که حالا مانند یک جسم بی‌جان شده است.

برداشت: زمانی که عقل و هوش او از بدنش جدا شد، سر او به صورت بی‌وقفه و مداوم به حق وصل شد.

برداشت: زمانی که وجود او خالی شد و هیچ چیزی از او باقی نماند، خداوند جانش را به سوی خود فراخواند.

برداشت: زمانی که آن کشتی به هدف نرسید و غرق شد، در کنار نعمت‌های دریا فرود آمد.

برداشت: روح انسان به پروردگارش پیوست و وقتی که او بی‌هوش شد، رحمت الهی در آن لحظه به شدت جریان یافت.

برداشت: وقتی که روحش از شرم بدن رهایی یافت، با خوشحالی به سرمنزل اصلی و حقیقی خود رفت.

برداشت: روح مانند پرنده‌ای آزاد است و از جسمی که به آن وابسته است، رنج می‌برد. این جسم، او را محدود کرده و همچون یک پرنده‌ای که بال‌هایش شکسته باشد، ناتوان کرده است.

برداشت: وقتی که عقل و هوشش از دست رفت، آن پرنده به سمت کیقباد می‌پرد و به چرخش درمی‌آید.

برداشت: زمانی که دریاهای رحمت به جوش آمدند، سنگ‌ها نیز از آب حیات بهره‌مند شدند.

برداشت: ذرهٔ کوچک و نازک به چیزی بسیار بزرگ و عظیم تبدیل شد و سطح زمین به فرشی زیبا و مجلل از ابریشم و طلا بدل گشت.

برداشت: یک شخص که صد سال از عمرش گذشته و مرده بوده، از قبرش بیرون آمده است و حالا چهره‌ای زیبا و دلربا دارد که باعث حسادت حوریان بهشتی می‌شود.

برداشت: این همه زمین به خاطر بارش‌ها و تلاش‌ها زنده و سرسبز شده است، حتی چوب‌های خشک نیز شکوفه زده و زیبا شده‌اند.

برداشت: گرگ با بره در رقابت می‌افتد، اما ناامیدان و خوش‌چهرگان به پیروزی دست می‌یابند.