بخش ۸۳ - حواله کردن پادشاه قبول و توبهٔ نمامان و حجره گشایان و سزا دادن ایشان با ایاز کی یعنی این جنایت بر عرض او رفته است

برداشت: این عمل ناپسند به جسم و شخصیت او آسیب زده است، مانند زخم‌هایی که بر رگ‌های آن انسان خوش‌چهره ایجاد می‌شود.

برداشت: هرچند که از نظر روحی همه یک حقیقت را داریم، اما در ظاهر از این عالم و مشکلاتش جدا هستیم و چندان به سود و زیان آن اهمیت نمی‌دهیم.

برداشت: تهمت و دروغ به بنده‌ی خدا هیچ عیب و عاره‌ای نیست، جز این که نشان‌دهنده‌ی بزرگ‌منشی و بردباری اوست و به او قدرت بیشتری می‌بخشد.

برداشت: شاه به متهم بی‌گناه مانند قارون رفتار می‌کند؛ حالا تو فکر کن که انسان چطور می‌تواند به قضاوت درباره دیگران بپردازد.

برداشت: شاه را در بی خبری نبین، زیرا خودداری از نشان دادن احساسات تنها به خاطر فروتنی است.

برداشت: من از این‌جا به خوبی می‌توانم از علم او به نیکویی یاد کنم و بر روی حلم و صبر او تاکید کنم.

برداشت: این شعر به این معناست که خطای نخستین ناشی از بزرگواری و فکری بلند است، و اگر آن عظمت و قدرت وجود نداشت، هرگز فرصتی برای انجام چنین خطاهایی فراهم نمی‌شد.

برداشت: خونبهایی که برای گناه نفس کشنده مطرح می‌شود، بر عاقبت و رفتار عقلانی او، نشانه‌ای از خاموشی و صبرش است.

برداشت: نفس ما به خاطر صبر و بردباری‌امان مست و بی‌خود شده است، مانند دیوی که در حالت مستی کلاه را از سرش برداشت.

برداشت: اگر ساقی صبر و بردباری می‌داشت، چگونه می‌توانست شراب دیوان را بریزد و با آدمی در ستیز باشد؟

برداشت: گاهی علم آدم باعث می‌شود که فرشتگان نیز از او بیاموزند و او به عنوان استاد علم و منتقد ارزش‌ها شناخته شود.

برداشت: وقتی در بهشت، نوشیدنی آرامش را نوشید، به خاطر یک بازی شیطانی رنگ چهره‌اش زرد شد.

برداشت: آن سیب‌های پر از دانش و فهم، با هوش و چابکی برایش فراهم شده بود.

برداشت: آن خواب‌آور عمیق و افیون‌گونه که در دل صبر و تحمل او نهفته است، دوباره دزد را به سمت زیبایی و جذابیت او می‌کشاند.

برداشت: عقل به سمت صبر و بردباری می‌آید و از آن طلب یاری می‌کند، تو که همیشه یاور من بوده‌ای، دستم را بگیر.