بخش ۸۲ - بازگشتن نمامان از حجرهٔ ایاز به سوی شاه توبره تهی و خجل هم‌چون بدگمانان در حق انبیا علیهم‌السلام بر وقت ظهور برائت و پاکی ایشان کی یوم تبیض وجوه و تسود وجوه و قوله تری الذین کذبوا علی الله وجوههم مسودة

برداشت: ملک فرستاده‌ای را فرستاده تا بپرسد اوضاع چگونه است، چرا که مردم در دستانشان چیزی از طلا و وسایل گران‌بها ندارند.

برداشت: اگر سکه‌های طلا را پنهان کردید، چرا شادی و سرزندگی را در چهره‌تان نشان نمی‌دهید؟

برداشت: هرچند که ریشه‌ها و اصول چیزها ممکن است پنهان باشند، اما ظاهر و جلوه آن‌ها همواره زنده و دلپذیر است.

برداشت: هر چیزی که از ریشه خود گرفته باشد، چه تلخ و چه شیرین، در نهایت پیام‌هایی را به همراه دارد.

برداشت: اگر ریشه‌های درخت بی‌برگ و بدون مواد مغذی باشند، پس چرا برگ‌های سبز در شاخه‌ها وجود دارند؟

برداشت: بر روی زبان، گل محبت شکفته می‌شود و شاخه‌ای از دستان و پاها شهادت می‌دهد.

برداشت: همه آنهایی که مورد اعتماد بودند برای عذر خواهی پیش آمدند، مانند سایه‌ای که در برابر خورشید فرود می‌آید و احترام می‌گذارد.

برداشت: عذری که برای گرمی و ادعا کردن خود و دیگران وجود دارد، پیش شاه با سلاح و کفن رفتند.

برداشت: هر کدام از انگشتان در عذاب خجالت بودند و با صدای بلند می‌گفتند: ای پادشاه جهان!

برداشت: اگر خون کسی را بریزی، این کار برای تو مباح است و اگر ببخشی، پاداش و نعمت خواهی داشت.

برداشت: ما تلاش کرده‌ایم آنچه که شایسته ماست را آماده کنیم، حال منتظر پاسخ تو هستیم، ای پادشاه بزرگوار.

برداشت: اگر تو، ای دل‌فروزی، خطاهای ما را ببخشی، ممکن است که در شب‌هایی شبیه روز به سر ببریم.

برداشت: اگر تو بخشش کنی، ناامیدی از بین می‌رود، وگرنه صد نفر مثل من فدای تو خواهند بود.

برداشت: شاه گفت: نه، من این نواخت و این سوز و گداز را نخواهم پذیرفت؛ زیرا آن ایاز وجود دارد.