بخش ۷۰ - جواب آمدن کی آنک نظر او بر اسباب و مرض و زخم تیغ نیاید بر کار تو عزرائیل هم نیاید کی تو هم سببی اگر چه مخفی‌تری از آن سببها و بود کی بر آن رنجور مخفی نباشد کی و هو اقرب الیه منکم و لکن لا تبصرون

برداشت: خداوند می‌گوید که آنچه اصل و بنیاد است، وجود دارد. حالا تو چگونه می‌توانی او را در بین سایر چیزها ببینی؟

برداشت: هرچند که خودت را از مردم عادی پنهان کرده‌ای، اما روشن دیدگان هم پرده ی تو هستند

برداشت: اگر آنان از دنیا راضی باشند، زمانی که به خوشی‌ها و لذت‌ها مشغول‌اند، مرگ برایشان سپاسگزاری دارد.

برداشت: مرگ جسم برای آنها تلخ نیست، زیرا وقتی از چاه و زندان آزاد می‌شوند، به باغ می‌روند.

برداشت: آنها از دنیای پیچیده و پر از مشکلات رها شدند و هیچ‌کس بر نبودن هیچ چیزی گریه نکرد.

برداشت: اگر دیوار زندان را هم بشکنند، اما دل زندانی همچنان رنجیده باشد، فایده‌ای ندارد.

برداشت: ای کاش این سنگ مرمر نمی‌شکست تا جان و روح ما از بند آزادی یابند.

برداشت: رخام زیبا و سنگ باارزش نمی‌توانند در زندان به کار آیند و از الیف (که نمادی از زیبایی و بزرگ‌منشی است) بی‌بهری دارند.

برداشت: وقتی که شخصی به خاطر خطایی محبوس می‌شود، باید دلایل و انگیزه‌های او را در نظر گرفت و فهمید که چرا به این وضعیت دچار شده است. این شکست و ناکامی او باید به عنوان فرصتی برای اصلاح و تغییر نگاه شود.

برداشت: هیچ زندانی نمی‌گوید که این فشار دردناک است، مگر کسی که او را از زندان به دار آویزان کرده‌اند.

برداشت: هیچکس نمی‌تواند تلخی را تحمل کند اگر از میان زهر مارها به سوی شیرینی قند کشیده شود.

برداشت: روح آزاد از هیاهوی جسم جدا شده و با دل بزرگ و بی‌‌‌پایانی خود به آسمان می‌پرد.

برداشت: مانند زندانی که در شب می‌خوابد و در خواب خود باغی زیبا می‌بیند.

برداشت: خداوند، به من زندگی و وجودم را در جسم نبر تا بتوانم در این باغ، اثرگذار و مهم باشم.

برداشت: او می‌گوید که خداوند دعا را مستجاب کرده است، پس نروید، و خداوند داناتر به حقیقت است.

برداشت: وقتی که خوابی شیرین را ببینی، اگر مرگ را نادیده بگیری، به بهشت خواهی رفت.

برداشت: او هیچ وقت بر این که در دنیای مادی با زنجیرهایی در عمق چاه گرفتار شده حسرت نمی‌خورد.

برداشت: مؤمنی در پایان کار به میدان نبرد می‌آید که تو را در آسمان‌ها، در جشنی بزرگ و شگفت، می‌بیند.

برداشت: با امید به سمت بالا حرکت کن، همانند شمعی که در مقابل محراب درخششی دارد، ای جوان.

برداشت: در دل یا جان او اشک‌ها می‌ریزد و به خاطر آرزوهایش می‌سوزد، همچنان که شمعی که سر آن بریده شده، در تمام طول شب می‌سوزد.

برداشت: از غذا و نوشیدنی خود دست بکش و به سوی سفره آسمانی شتافت کن.

برداشت: هر لحظه به آسمان امید دارم، در هوایی شاد و رقصان مانند بید.

برداشت: هر لحظه از آسمان برایت نعمت‌ها و روزی‌هایی می‌رسد که زندگی‌ات را غنی‌تر می‌کند.

برداشت: اگر تو به آنجا نروی، جای تعجبی نیست، پس به ناتوانی خود نیندیش و به جستجو و خواسته‌ات نگاه کن.

برداشت: در تو خواسته‌ای وجود دارد که به خداوند تعلق دارد، زیرا هر کسی که چیزی را طلب می‌کند، به هدف خود خواهد رسید.

برداشت: تلاش کن تا خواسته‌ات بیشتر شود، تا دلت از بند و محبوس تن آزاد گردد.

برداشت: مردمی که نمی‌شناسند و توجهی به حال او ندارند، می‌گویند که او فردی بیچاره و ضعیف است. در حالی که او در دل خود احساس زنده بودن و نشاط می‌کند و آرزو دارد دیگران هم این را درک کنند.

برداشت: اگرچه بدن من مانند دیگران خوابیده است، ولی در درونم هشت بهشت شکوفا شده‌اند.

برداشت: اگر روح در آرامش و زیبایی گل و نسرین باشد، چه اهمیتی دارد که جسم در چنین کثافت و پلیدی باشد؟

برداشت: روحی که در خواب است چطور می‌تواند از وضعیت بدن آگاه باشد؟ آیا او در باغی خوابیده یا در جایی دیگر؟

برداشت: در این دنیا، جان انسان مثل آب شفاف به صدا در می‌آید و فریاد می‌زند که ای کاش قومی باشند که علم و آگاهی داشته باشند.

برداشت: اگر جان نتواند بدون این بدن زندگی کند، پس ای فلک، بدن کی خواهد بود؟

برداشت: اگر جان تو بدون وجود جسم نتواند زندگی کند، پس روزی شما در آسمان چه کسی خواهد بود؟