بخش ۶۶ - قصهٔ قوم یونس علیه‌السلام بیان و برهان آنست کی تضرع و زاری دافع بلای آسمانیست و حق تعالی فاعل مختارست پس تضرع و تعظیم پیش او مفید باشد و فلاسفه گویند فاعل به طبع است و بعلت نه مختار پس تضرع طبع را نگرداند

برداشت: وقتی که قوم یونس با سختی و بلا مواجه شدند، همانند ابر دودی و پر از آتش، از آسمان جدا شدند.

برداشت: نور ناگهانی به‌راستی درخشید و در دل سنگ‌ زلزله‌ای ایجاد کرد. ابرها قهر کرده و صدا کردند، رنگ‌ها بر چهره‌ها ریخت.

برداشت: در شب، جمعیتی بر بام‌ها قرار داشتند که ناگهان کربلا از بالا نمایان شد.

برداشت: همه افراد از بالای بام‌ها پایین آمدند و با سرهای برهنه به سمت بیابان رفتند.

برداشت: مادران بچه‌ها را بیرون گذاشتند تا همه با صدای بلند ناله و فریاد کنند.

برداشت: از غروب تا صبح، خاک بر سر آن فرد می‌ریختند.

برداشت: تمامی صداها خاموش شد و رحمت بر سر آن قوم نازل گردید.

برداشت: پس از ناامیدی و آرزوی بی‌ثمر، به تدریج ابرها کنار رفتند.

برداشت: داستان یونس بسیار طولانی و گسترده است، اما اکنون زمان آن رسیده که به آن بپردازیم و از آن سخن بگوییم.

برداشت: وقتی که درخواست و نیاز به دعا و تضرع در نزد خداوند ارزش و اهمیت بالایی دارد، جایگاه زاری و درخواست کمک در کجاست و چگونه باید به آن دست یافت؟

برداشت: اکنون وقت آن است که امیدوار باشی و با انرژی از جا بلند شوی. ای کسی که همیشه گریه می‌کنی، اینک بخند و شاد باش.

برداشت: شاه مجید به شکوه و عظمت اشک را در کنار مقام و ارزش خون شهید قرار می‌دهد. به عبارت دیگر، حزن و اندوه او به اندازه‌ی ارزش و اهمیت خونانی است که برای اعتقاداتشان ریخته شده است.