بخش ۶۵ - فرستادن میکائیل را علیه‌السلام به قبض حفنه‌ای خاک از زمین جهت ترکیب ترتیب جسم مبارک ابوالبشر خلیفة الحق مسجود الملک و معلمهم آدم علیه‌السلام

برداشت: میکائیل به تو می‌گوید که تو باید از زیر فشار و سختی‌ها به سمت بالا بروی، مثل شیر قوی و شجاع.

برداشت: وقتی که میکائیل به زمین نزدیک شد، دستش را به سمت خاک دراز کرد تا آن را از اینجا بردارد.

برداشت: زمین لرزید و به خاطر ترس، او با ناله و اشک از آنجا خارج شد.

برداشت: دل داغ‌دار و ناله‌ای داشت که با تلاش و زحمت، به همراه اشک‌های سرخ، سوگند خورد.

برداشت: کسی که به خداوند مهربان و لطیف توجه نکند، چگونه می‌تواند آن را که عرش بلندش را حمل می‌کند، ببیند؟

برداشت: تو کیلی هستی که برای تشنگان، نعمت‌های جهان را فراهم می‌کنی و فضل و دانش را به آنان عطا می‌کنی.

برداشت: چون میکائیل به معنای شخصی است که از منابع و امکانات الهی بهره‌مند می‌شود، بنابراین نام او به معنای آرامش و رزق و روزی است.

برداشت: من به کمک و حمایت نیاز دارم، مرا از قید و بند رها کن زیرا در حالی که به شدت آسیب دیده‌ام، سخن می‌گویم.

برداشت: خداوند رحمت خود را به زمین فرستاده است و ملک (فرشته) در حیرت است که چگونه می‌تواند بر این نعمت عظیم پاشیده شود.

برداشت: مانند اینکه معدن خشم دیو، صدای بلندی از انسان‌ها به گوش می‌رسد.

برداشت: رحمت خداوند همیشه بر خشم او پیشی دارد، ای جوان، لطف و مهربانی در تعریف خداوند بیشتر از هر چیز دیگری است.

برداشت: به نظر می‌رسد که بندگان به خاطر ویژگی‌های پر از رحمت و محبت خداوند، دل‌هایشان را با یاد او پر کرده‌اند و زندگی‌شان به مانند جوی آبی سرشار از خیر و برکت است.

برداشت: آن پیامبر راستین درباره راه و روش سلوک گفت که مردم طبق دین و روش پادشاهان زندگی می‌کنند.

برداشت: میکائیل به سمت پروردگار رفت، در حالی که دین او خالی از هدف و مقصود بود و دستانش بی‌ثمر مانده بود.

برداشت: گفت ای عالم بزرگ و پادشاه زمان، به خاطر اندوه و گریه‌ام خاک به خود گرفته‌ام و غمگین هستم.

برداشت: من نتوانستم احساساتم را به تو منتقل کنم، حتی با وجود اینکه اشک‌هایم نشان‌دهنده‌ی عمق احساساتم هستند.

برداشت: ناله و گریه کردن نزد تو برای من ارزش زیادی داشت، اما نتوانستم حق آن را به درستی ادا کنم.

برداشت: چشم‌های من در مقابل تو بسیار ارزشمند است، چگونه می‌توانستم این را انکار کنم؟

برداشت: خداوند هر روز پنج بار بنده‌اش را دعوت می‌کند که به نماز بیاید و راز و نیاز کند.

برداشت: صدای مؤذن که دعوت به نماز می‌کند، نشانه‌ای از حیا و به داوطلبی برای نجات و رهایی است و این رهایی، ناشی از زاری و درخواست‌هایی است که در دل انسان وجود دارد.

برداشت: هر کسی که می‌خواهی او را از غم و اندوهش رها کنی، باید به دل او راهی برای ابراز احساسات و زاری پیدا کنی.

برداشت: وقتی بلا و مصیبت به سراغ کسی بیاید و دافعه‌ای برای آن وجود نداشته باشد، تضرع و زاری او نمی‌تواند او را از آن مصیبت نجات دهد.

برداشت: اگر می‌خواهی از درد و رنج او کاستی و جانش را به زاری و ناله برسانی، باید با او به شکلی دل‌سوزانه رفتار کنی.

برداشت: در مورد پیامبری گفته‌ای که آن اقوامی که به آنان سختی و عذاب رسید، نتیجه عمل خودشان بوده است.

برداشت: چون آن نفس از روی نیاز و زاری درخواست نکرد، بلا و مصیبت از آن‌ها دور نشد و بازنگشت.

برداشت: اما دل‌هایشان چون سنگ شده بود، آن گناهانشان را به جای عبادت انجام می‌دادند.

برداشت: زمانی که فردی خود را مقصر نمی‌داند، چگونه می‌تواند بفهمد که احساساتش، مانند اشک، ناشی از گناه و جرم است؟ درواقع، شناخت نداشتن از خطاهای خود باعث می‌شود نتواند به درستی احساساتش را درک کند.