بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

برداشت: یک نفر از عالم دین پرسید که اگر کسی در هنگام نماز به خاطر عزاداری گریه کند، آیا اشکالی دارد یا نه؟

برداشت: نماز او می‌تواند بیهوده و بی‌اثر باشد یا اینکه به درستی و به طور کامل انجام شده باشد.

برداشت: او از آب چشمش پرسید نامش چیست، سپس نگاهی به آن انداخت تا ببیند چه دیده و بر آن گریست.

برداشت: چشم او با اشک‌هایش چه رازهایی را از درونش دید که در نهایت، به صورت چشمه‌ای از احساسات به بیرون جاری شد.

برداشت: این جهان اگر به آن سرشار از نیاز نگاهی بیندازد، رونقی خواهد گرفت از گریه و ناله‌ای که ناشی از دعا و نماز است.

برداشت: اگر از درد جسمی، گریه‌ای کنیم و از غم، ریسمانی پاره شود، همچنانکه دوکی نیز بشکند.