بخش ۵۱ - قصهٔ آن شخص کی دعوی پیغامبری می‌کرد گفتندش چه خورده‌ای کی گیج شده‌ای و یاوه می‌گویی گفت اگر چیزی یافتمی کی خوردمی نه گیج شدمی و نه یاوه گفتمی کی هر سخن نیک کی با غیر اهلش گویند یاوه گفته باشند اگر چه در آن یاوه گفتن مامورند

برداشت: یک نفر می‌گفت که من پیامبر هستم و از همه پیامبران دیگر برتر و دانا‌تر می‌باشم.

برداشت: گردنش را گرفتند و او را به حضور شاه بردند و می‌گوید که من پیام‌آور الهی هستم.

برداشت: مردم دور او جمع شده‌اند، مانند مور و ملخ، در حالی که نمی‌دانند او چه نیرنگ‌ها و حیله‌هایی در کار دارد.

برداشت: اگر پیامبر کسی است که از هیچ (عدم) می‌آید، پس ما همه به نوعی پیام‌آور و با وقار هستیم.

برداشت: ما از آنجا به اینجا آمده‌ایم و غریب هستیم، پس چرا تو باید خاص و ویژه باشی ای ادیب؟

برداشت: شما مانند یک کودک خواب آلود به اینجا آمده‌اید و از مسیر و منزلت خود بی‌خبرید.

برداشت: شما از مکان‌های خواب آلود عبور کردید و در حالی که مست بودید، بی‌خبر از مسیر و تفاوت‌های بلندی و پستی.

برداشت: ما در حال بیداری و شعف هستیم و از دنیای فراتر از سنجش‌های معمول سرشار از خوشحالی هستیم.

برداشت: چشم‌ها مانند یک راهنمای با تجربه و آگاه، می‌توانند نشانه‌ها و مکان‌ها را به درستی تشخیص دهند و از ریشه و اساس وجودشان خبر دارند.

برداشت: به شاه گفتند که از وی بپرسند چیزی را که در دل می‌گذراند، تا هیچ‌کس نتواند درباره‌اش قضاوت کند.

برداشت: شاه او را بسیار ضعیف و نحیف دید، به حدی که با یک سیلی می‌تواند جان خود را از دست بدهد.

برداشت: کسی نمی‌تواند او را فشار دهد یا آسیبی به او برساند، زیرا بدنش مانند شیشه شکننده شده است.

برداشت: اما با او از طریق خوشی صحبت می‌کنم که چرا این‌قدر خود را بزرگ می‌کنی.

برداشت: در اینجا هیچ چیز به راحتی و نرمی انجام نمی‌شود، حتی اگر کسی بخواهد کاری را با لطافت انجام دهد، مانند سخت‌جان شدن مار در غار.

برداشت: مردم را از اطراف خود دور کرد، زیرا او پادشاهی نرم‌خو و مهربان بود.

برداشت: پس او را نشاند و دوباره از او پرسید که کجا زندگی می‌کنی و نیازت چیست.

برداشت: درود بر تو ای پادشاه، من از سرزمین سلامتی و آرامش آمده‌ام و به این سرزمین پر از عیب و نقص وارد شده‌ام.

برداشت: نه خانه‌ای برای من وجود دارد و نه کسی برای هم‌نشینی. گویا ماهی هرگز در زمین نمی‌تواند زندگی کند.

برداشت: پرنده‌ای از روی لاغری‌اش پرسید که دوباره چه خورده‌ای و چه چیزی برای صبحانه آماده کرده‌ای؟

برداشت: این بیت به این معناست که به آدمی که پر از شادی و خودبزرگ‌بینی است، می‌گویند چه چیزی خورده که اینگونه سرخوش و مغرور شده است. به نوعی نشان‌دهنده‌ی حیرت از حالت خوشی و خودپسندی آن فرد است.

برداشت: گفت اگر به من نانی خشک و بی‌مزه بدهی، چگونه می‌توانم ادعای پیامبری کنم؟

برداشت: ادعای پیامبری در میان این جمعیت، همانند این است که بخواهی از کوه دل و جان به دست آوری.

برداشت: هیچ‌کس از کوه و سنگ به عقل و دل نرسیده و نتوانسته است نکته‌های پیچیده را درک کند.

برداشت: هر چه بگویی، او نیز همان را تکرار می‌کند، افسوس که همچون مسخره‌ها رفتار می‌کند.

برداشت: این قوم از کجا آمده‌اند و پیام آن‌ها از کجاست؟ از حالت بی‌جان چه کسی امید دارد؟

برداشت: اگر تو پیامی برسانی و طلا به دستانت بدهند، تمام نقره و جواهرات نیز به تو تعلق می‌گیرد.

برداشت: در جایی تو را به عنوان شاهد معرفی می‌کنند و عاشقی که به تو تعلق دارد، تمام جزئیات تو را می‌داند.

برداشت: اگر تو پیام خدا را بیاوری مانند شهد شیرین، پس به سوی خدا برو، ای کسی که عهد نیکو داری.

برداشت: به سمت زندگی برو و از مرگ دوری کن، زیرا اگر چه در این دنیا زندگی ممکن است، نمی‌توانی به فنا دچار شوی.

برداشت: آنها به دنبال کشتن تو هستند، اما این کار را نه به خاطر غیرت دینی یا هنر، بلکه به دلایل دیگری انجام می‌دهند.