بخش ۴۹ - در تفسیر قول مصطفی علیه‌السلام من جعل الهموم هما واحدا کفاه الله سائر همومه و من تفرقت به الهموم لا یبالی الله فی ای واد اهلکه

برداشت: شما هوش و تلاش خود را در جهات مختلف تقسیم کرده‌اید، اما این کار ارزشی ندارد و مانند چیدن تره‌ای بی‌فایده است.

برداشت: آب هشیاری تو را به سمت میوه و هدف‌های خوب می‌برد، اما اگر بی‌خبر و غافل بمانی، مثل خارها به تو آسیب می‌زند.

برداشت: زود بر روی آن شاخ بد فشار بیاور و آن را به آب بسپار تا این شاخ خوب را تازه و نو کنی.

برداشت: در این لحظه، هر دو طرف زندگی در حال سبز شدن و حیات هستند، اما باید دقت کرد که این وضعیت در نهایت به ثمر می‌رسد و باطل نخواهد شد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که برخی چیزها برای ما مجاز و برخی دیگر ممنوع هستند. در نهایت، با تفکیک آنها می‌توانیم به درستی تصمیم بگیریم و به نتیجه‌ای ساده و روشن برسیم.

برداشت: عدالت به معنای آن است که درختان به حق خود از آب دسترسی پیدا کنند، اما ظلم این است که خارها به این آب دسترسی یابند.

برداشت: عدالت مانند نعمتی است که باید در جای درست خود قرار گیرد و نه اینکه برای کسی که به آن اهمیتی نمی‌دهد، مانند آبکشی بی‌هوده باشد.

برداشت: ظلم در جایی که جز درد و رنج منبع دیگری وجود ندارد، چه معنایی دارد؟

برداشت: نعمت الهی را با جان و عقل بپذیر نه به وسوسه‌های نفس و هوای نفس که پر از مشکلات و پیچیدگی‌هاست.

برداشت: بار سنگین غم را بر دوش بگذار و بر دل و جانت بکش، اما نه به گونه‌ای که جانت را به خطر بیندازد.

برداشت: در دشت سبز، خر سکیزه را بر دوش عیسی گذاشته و در حال رفتن به سمت دشت است.

برداشت: استفاده از سرمه برای آرایش و زیبا کردن چشم‌ها نیازمند شرایط خاصی نیست و برای قلب و روح آدمی نیز نیازی به جدا کردن از جسم نیست.

برداشت: اگر دلی را به ناز و محبت بخواهی، به او بی‌احترامی نکن و اگر بدنی را زیبا دیدی، از شیرینی آن لذت ببر و زهر را فراموش کن.

برداشت: زهر در بدن مفید است و شکر هم برای بدن خوب است، اما بهتر است که انسان بدون هیچ کمکی باشد.

برداشت: اگر هیزم دوزخ پوست بدن توست و اگر بخواهی از آتش عذاب بگریزی، باید از وجود خودت کم کنی و یا اگر برود، باید به سراغ هیزم جدیدی بروی تا از شرش رهایی یابی.

برداشت: اگر شغلت حمل چوب باشد، در این دو عالم هم مثل جفت باه باشی.

برداشت: از چوب می‌توان فهمید که درخت سدرة المنتهی چگونه است، هرچند که هر دو به رنگ سبز باشند، ای جوان.

برداشت: این جمله به این معناست که ریشه و جوهر اصلی چیزی، به عرش یا بلندترین نقطه آسمان نسبت داده می‌شود و این ریشه به آتش و دود مربوط است. به نوعی می‌خواهد بگوید که سرچشمه اصلی، از عناصر پرقدرت و شگرفی مانند آتش و دود نشأت می‌گیرد.

برداشت: چشم و حواسی که داریم، نمی‌توانند آنچه را که به شکل و ظاهر می‌بینیم، به طور دقیق درک کنند و ما را به اشتباه می‌اندازند.

برداشت: آنچه برای دل واضح و روشن است، باید به آن توجه کرد. به دل خود رو کن و تلاش کن تا به عمق احساسات و درک درونی خود برسی.

برداشت: اگر قدمی برنداری و تحرکی نداشته باشی، هر آنچه را که هست، نه کم و نه زیاد، نخواهی دید.