بخش ۴۴ - تفسیر خلقنا الانسان فی احسن تقویم ثم رددناه اسفل سافلین و تفسیر و من نعمره ننکسه فی الخلق

برداشت: انسان به زیبایی و پاکی تبدیل شده است، اما مانند آدم اولیه که قرار بود برتر باشد، دوباره به حالتی طبیعی و عادی بازگشته است.

برداشت: گفت: ای آگاهی که بعد از زندگی، هیچ نیستی. او پاسخ داد: گناه من این است که بیش از حد زندگی کرده‌ام.

برداشت: فرشتۀ وحی او را به آرامی می‌کشاند و می‌گوید: از این باغ و گروه خوشبختان دور شو.

برداشت: بعد از این که اراده و خواسته‌ای به تصویر کشیده شد، حالا چرا این گونه احساس ناتوانی و ذلت می‌کنی؟ پاسخ این است که آنچه به دست آمده، از حکمت و قضا و قدر الهی است و این وضعیت، نتیجه‌ی داوری و قضاوت الهی است.

برداشت: در گذشته، جبرئیل به احترام و عشق به انسان سجده می‌کرد، اما اکنون ما تو را از بهشت دور می‌کنیم.

برداشت: دلم در آزمون زندگی از من جدا می‌شود، مانند برگی که در فصل پاییز از شاخه می‌افتد.

برداشت: آن چهره‌ای که مانند ماه زیبایی و درخشندگی داشت، حالا با گذشت زمان و پیر شدن، مانند پشت سوسمار تغییر کرده و زشت شده است.

برداشت: این بیت به این معناست که در سن پیری، زمانی که انسان به فروغ و زیبایی خود فکر می‌کند، به ناگاه متوجه می‌شود که آن زیبایی‌ها از بین رفته و حالا به حالتی ناخوشایند و کچل تبدیل شده است.

برداشت: گفته شده است که در جوانی شخصی به ناز و زیبایی ایستاده و اکنون در پیری، به مانند دو کمان خمیده شده است.

برداشت: رنگ گل لاله به رنگ زعفران تبدیل شده و قدرتش مانند زهرهٔ زنان شده است.

برداشت: مردی را در آغوش گرفتی که وقتی به او توجه می‌شود، به خوبی از او محافظت می‌کنند.

برداشت: این نشانه‌ها نشان‌دهنده غم و افسردگی هستند و هر یک از آن‌ها پیامی از ناامیدی و مردن احساسات به همراه دارد.