بخش ۳۹ - قصهٔ محبوس شدن آن آهوبچه در آخر خران و طعنهٔ آن خران ببر آن غریب گاه به جنگ و گاه به تسخر و مبتلی گشتن او به کاه خشک کی غذای او نیست و این صفت بندهٔ خاص خداست میان اهل دنیا و اهل هوا و شهوت کی الاسلام بدا غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء صدق رسول الله

برداشت: آهو را شکارچی گرفتار کرد و در نهایت بدون هیچ احتیاطی او را صید کرد.

برداشت: در پایان، جایی که پر از گاو و خر است، به خاطر شکار آهو، مثل کسانی که در پی شکار یا به دام انداختن آن هستند، فضا را محدود کرده است.

برداشت: آهو از ترس به هر سمت فرار می‌کرد، اما او به جلو برای خرها شب کاه ریخت.

برداشت: هر حیوانی مانند گاو و خر از حریری که به او داده می‌شود، خوشحال‌تر از خوردن شکر می‌شود. این نشان می‌دهد که برای آن‌ها نیازهای اولیه و معمولی زندگی مهم‌تر از چیزهای شیرین و خوشمزه است.

برداشت: گاهی آهو از سویی به سویی می‌دوید، گاهی به خاطر دود و گرد و غباری که در فضا بود.

برداشت: هرکس که با دشمنان خود روبرو شود، آن عذاب و کیفر را مانند مرگ می‌داند و به شدت از آن می‌ترسد.

برداشت: سلیمان گفت که اگر هدهد دلیلی برای نبودنش نیاورد، دیگر نمی‌تواند به او اعتماد کرد.

برداشت: می‌توانم او را بکشم یا خودم او را به عذاب سختی دچار کنم که محاسبه‌اش امکان‌پذیر نیست.

برداشت: به کدامین عذابی دچار شده‌ایم که در قفس زندگی می‌کنیم و در کنار جنس و نوع خود نیستیم؟

برداشت: ای انسان، از بدنی که در آن هستی در عذاب و رنج قرار داری، در حالی که روح تو به شکل دیگری متصل است.

برداشت: روح ما همچون زاغ‌هاست و طبع ما از ویژگی‌های این پرنده‌ها تأثیر گرفته است، به همین خاطر گرفتار دردها و مشکلاتی مشابه آن‌ها هستیم.

برداشت: او به شدت در میان آن‌ها بی‌نوا و رنجور است، همچون کسی که در شهر سبزوار به حال زار و نزار است.