بخش ۳۷ - مناجات

برداشت: ای کسی که توانسته‌ای خاک را به طلا تبدیل کنی و خاک دیگری را به انسان بزرگ مبدل سازی.

برداشت: وظیفه تو تغییر و شکل‌دهی به چیزهاست، اما مسئولیت من اشتباهات و فراموشی‌هاست.

برداشت: اشتباهات و فراموشی‌های من را به علم و دانش تبدیل کن. من تماماً نادان هستم، پس به من صبر و بردباری عطا کن.

برداشت: ای کسی که می‌توانی زمین خشک و بی‌ثمر را به نان تبدیل کنی و کسی که می‌توانی جان را از نانی که دیگر فایده‌ای ندارد بگیری.

برداشت: ای کسی که می‌توانی راه را به آن که عقلش در سردرگمی است نشان دهی و بی‌راه‌ها را برای او روشن کنی.

برداشت: تو به زمین زندگی و حقیقت را می‌آفرینی و آن را به آسمان و ستاره‌ها متصل می‌کنی.

برداشت: هر کسی که از این دنیا به دنبال آب حیات باشد، مرگش زودتر از دیگران فرامی‌رسد.

برداشت: چشم دل به آسمان نگاه کرد و دید که در اینجا، هر لحظه، می‌نازید و گور عیش و شادی می‌کند.

برداشت: قلب، مانند جواهری ارزشمند است و خلوص آن به گونه‌ای است که تمام ویژگی‌ها و زیبایی‌های دیگر در آن جمع شده‌اند. جسم و ظاهر تنها یک پوشش هستند و این درونیات هستند که اهمیت واقعی را دارند و باید مورد توجه قرار گیرند.

برداشت: از زمانی که به این جهان پا گذاشتی، یا مانند آتش درخشان شدی، یا چون باد سبک و آزاد، یا مانند خاک محکم و استوار.

برداشت: اگر آن حالت برایت ادامه‌دار بود، چگونه به این مقام و مرتبه رسیدی؟

برداشت: هیچ چیز از نخستین حالت خود باقی نمی‌ماند و بهتر است که چیزی دیگر جایگزین آن شود.

برداشت: این بیت به این معناست که تا زمانی که تعداد زیادی موجودیت وجود دارد، این موجودیت‌ها به تدریج و از ابتدای وجودشان به هم پیوند می‌خورند. به عبارتی دیگر، هر چیزی که به وجود می‌آید، از یک نقطه شروع کرده و به تدریج به تعداد بیشتری می‌رسد.

برداشت: از دنباله‌ی واسطه‌ها دوری کن، چرا که ممکن است در این مسیر از اصل موضوع و حقیقت دور شوی.

برداشت: هر جا که واسطه‌ها و میانجی‌ها بیشتر شوند، به دنبال ارتباط و پیوند برمی‌آیند، اما در جایی که تعداد واسطه‌ها کم باشد، لذت و شیرینی ارتباط بیشتر احساس می‌شود.

برداشت: وقتی که دلیل و علت‌ها را می‌شناسی، از سردرگمی‌ات کاسته می‌شود و این خود، راهی به سوی روشنایی و آگاهی در زندگی‌ات می‌گشاید.

برداشت: این زندگی جاودانه‌ای که به دست آوردی، از گذر مرگ و نابودی به دست آمده است. پس چرا از این گذر نکرده و دردها و سختی‌ها را برنتابیدی؟

برداشت: از زوال و نابودی چه ضرری به تو می‌رسد که این‌چنین به جاودانگی چسبیده‌ای، ای جاندار؟

برداشت: چون چیزی که از نخستین به دست می‌آید بهتر است، بنابراین به دنبال زوال و تغییرات نرو.

برداشت: ای سخت‌دل، تو تا کنون صد هزاران جمع و شلوغی را دیده‌ای، هر لحظه از آغاز وجود خود.

برداشت: از بی‌خبر بودن از موجودات بی‌جان به سمت نشانه‌ها و علامت‌ها برو، و از نشانه‌ها به سوی زندگی و آزمایش‌ها حرکت کن.

برداشت: به سوی خرد و فهم درست بازگردیم، زیرا از خارج این پنج و شش حواس استفاده می‌کنیم.

برداشت: این جمله به این معناست که نشانه‌های پا در کنار دریا وجود دارد، اما نشانه‌ها درون دریا به گونه‌ای دیگر است. به عبارتی، آنچه در سطح دیده می‌شود متفاوت از آن چیزی است که در عمق و درون وجود دارد.

برداشت: چون خانه‌های بی‌آب و خشکی به خاطر احتیاط وجود دارد، مکان‌ها و کشورها و پناهگاه‌های زیادی نیز در دسترس است.

برداشت: دریا گاهی آرام و ساکت است و گاهی در حال نوسان و تلاطم. در این اوضاع، جایی برای استراحت و آرامش وجود ندارد.

برداشت: این مراحل و مراحل بالا به وضوح پیدا نیستند و نشانی از آن مکان‌ها وجود ندارد، نه حتی نامی از آن‌ها به میان آمده است.

برداشت: در آن سوی منزل، فاصله‌ای بسیار زیاد وجود دارد که از ظواهر تا حقیقت به وضوح قابل مشاهده است.

برداشت: در هر چیزی که نابود می‌شود، نشانه‌هایی از وجود و بقا را مشاهده کرده‌ای، اما به بقای جسم مانند چسبیدن به آن، توجه زیادی کرده‌ای.

برداشت: ای زاغ، مراقب باش که این جان تو آماده‌ی پذیرش تغییرات الهی باشد و از آن استقبال کن.

برداشت: باید چیزهای نو را به دست بگیری و گذشته را رها کنی، زیرا هر سالی که می‌آید، بیشتر از سال‌های گذشته است.

برداشت: اگر تو نباشی، همچون نخل باید فداکاری کنی، کهنه‌ها را بر کهنه‌ها نگذار و آنها را جمع‌آوری کن.

برداشت: هدایا و چیزهای بی‌ارزش و خراب را به افرادی که از آنها بی‌خبرند، می‌فرستند.

برداشت: او را دید که خریدار تو نیست، بلکه هدفی دیگر در کار دارد و به دام تو گرفتار نیست.

برداشت: هر جا که تو بروی، افرادی که دیدگاه کامل و درستی ندارند، به دورت جمع می‌شوند. ای سیلابی که پر شور و هیجان هستی!

برداشت: تا زمانی که شور و excitement در زندگی افزایش یابد، همین‌طور که آب شور بیشتر می‌شود، تاثیرات منفی و محدودکننده نیز بیشتر خواهد شد.

برداشت: افراد دنیا تنها به خاطر وابستگی به امور دنیوی، بصیرت و بینش واقعی خود را از دست داده‌اند و مانند کسانی هستند که از آب گل‌آلود (آب و دنیای مادی) می‌نوشند و از حقیقت دورند.

برداشت: اگر در زندگی دچار سردرگمی و ناامیدی هستی، به دنبال چیزهایی نباش که فاتحه‌ات را بخوانند. مثل آب حیات که در دل زمین پنهان است، باید به دنبال منابع و نیرویی درونی باشی که تو را از مشکلات نجات دهد.

برداشت: با این حالتی که داری، آرزوی زندگی و دوام را خواهی کرد و مثل یک زنگی که در تیرگی خود خوشحال است، شادی را در سیاهی‌های خود می‌یابی.

برداشت: در تاریکی، زنگی به خاطر ریشه و اصل خود آرامش دارد.

برداشت: روزی خواهد آمد که شاهدی زیبا و خوش‌چهره خواهد بود، اما اگر روزگار سیاه شود، باید به فکر چاره و جبران باشیم.

برداشت: پرنده‌ای که بر روی زمین بماند، در غم و درد و ناله زندگی می‌کند.

برداشت: پرنده‌ای که در خانه است، با خوشحالی و شادی بر روی زمین به دنبال دانه می‌دود و با نشاط و چابکی حرکت می‌کند.

برداشت: چون او از پایه و اساس بی‌حرکت و ثابت است و دیگری به پرواز و پرنده بودن تعلق دارد.