بخش ۳۶ - صفت کشتن خلیل علیه‌السلام زاغ را کی آن اشارت به قمع کدام صفت بود از صفات مذمومهٔ مهلکه در مرید

برداشت: این سخن هیچ‌گاه ختم و آرامش ندارد. ای خلیل حق، چرا عزم کشتن زاغ کرده‌ای؟

برداشت: در ابتدای هر حکمت، یک دستور و فرمان وجود دارد و برای درک بهتر آن، باید کمی از رازهای آن را آشکار کرد.

برداشت: صدای کاغ و نالهٔ زاغ سیاه همیشه در دنیا وجود دارد و نشانه‌ای از عمرطلبی و دنیاطلبی است.

برداشت: مانند ابلیس که از خدای پاک خواست تا روز قیامت عمرش را بدهد، او نیز خواسته‌هایی از خدا دارد.

برداشت: در اینجا فردی از خداوند می‌خواهد که به او مهلت بدهد تا روز حساب. او آرزو می‌کند که ای کاش در همان زمان می‌گفتند ما پروردگار خود را توبه کرده و به سوی او بازگشته‌ایم.

برداشت: زندگی بدون توبه فقط دردی و جان کندن است و مرگ، که همیشه در کنار ماست، نشان‌دهنده ناپدید شدن از حقیقت است.

برداشت: این عمر و مرگ هر دو برای خداوند خوشایند است؛ اما بدون وجود خدا، زندگی مثل آبی که حیات می‌بخشد، به آتش تبدیل می‌شود و هیچ معنایی ندارد.

برداشت: این وضعیت نتیجه تأثیرات نفرین بود که در آن جایگاه، عمر را نیز تحت تأثیر قرار می‌داد.

برداشت: خواستن چیزی غیر از خدا، تنها موجب خیال بافی و کمبود می‌شود.

برداشت: به‌خصوص زندگی‌ام را در حالی گذرانده‌ام که در کنار دیگری قرار داشتم، همچنان که در حضور شیر خطرناکی قرار دارم.

برداشت: عمر زیادی به من بده تا بتوانم جلوتر بروم، و مهارت‌هایم را افزایش بده تا کمتر آسیب ببینم.

برداشت: هر کس که به دنبال بدی و نکوهش باشد، همیشه به عواقب بد دچار خواهد شد.

برداشت: عمر خوب و خوش در نزدیکی و پرورش روح سپری می‌شود، در حالی که عمر زاغ (کلاغ) به خاطر خوردن کثافت و سرگین هدر می‌رود.

برداشت: عمر زیادی به من بده تا به معصیت و کارهای ناپسند ادامه دهم، زیرا من انسان بدی هستم.

برداشت: اگر نه این که انسان‌ها در گفتارشان از دیگران عیب‌جویی می‌کنند، بهتر است که خود را از صفات زشت و ناپسند دور کنند.