بخش ۳۴ - در صفت آن بی‌خودان کی از شر خود و هنر خود آمن شده‌اند کی فانی‌اند در بقای حق هم‌چون ستارگان کی فانی‌اند روز در آفتاب و فانی را خوف آفت و خطر نباشد

برداشت: زمانی که فقر و زوال از وجودش کنار برود، مانند پیامبر بدون سایه و نیاز به حمایت دیگران خواهد شد.

برداشت: فقر به افتخار فخری تبدیل شد و او نابود شد، زیرا نور او مانند شعله‌ی شمع از سایه‌اش جدا گردید.

برداشت: شمع به طور کامل روشن شد و شعله‌اش بالا و پایین می‌رفت، اما سایه‌ای از آن در اطرافش وجود نداشت که به دورش بچرخد.

برداشت: موم از وجود خود و از سایه‌اش فراری است، زیرا در نور شمع نمی‌توانست دست از خودکم‌قدری بردارد.

برداشت: او گفت که برای نابودی من تلاش کرده است، و من نیز در پاسخ گفتم که من هم برای نابودی خودم تلاش کرده‌ام.

برداشت: این نور دائمی و پایدار است، نه نوری که از یک شمع زودگذر و فانی می‌تابد.

برداشت: وقتی شمع در آتش سوخت، همه چیزش از بین رفت و نه اثری از آن باقی ماند و نه نوری از خود نشان داد.

برداشت: در میان تاریکی‌ها، آتش به‌وضوح و به‌صورت ماندگاری برای از بین بردن ظلمت وجود دارد.

برداشت: این جمله بیان می‌کند که برخلاف موم شمع که با ذوب شدن و کاهش حجمش، نور بیشتری منتشر می‌کند، جسم انسان نیز در زندگی مادی خود با از دست دادن برخی از چیزها می‌تواند به نور و روشنایی روحی بیشتری دست یابد. به عبارت دیگر، گاهی از دست دادن چیزهایی در زندگی می‌تواند به رشد و تعالی معنوی منجر شود.

برداشت: وجود انسان مانند شمعی است که شعله‌اش از یک منبع الهی و دائمی تغذیه می‌شود، در حالی که خود شمع و وجود مادی او زودگذر و فانی است.

برداشت: این شعلهٔ آتش مثل نوری است که سایهٔ نابودی را از خود دور کرده است.

برداشت: ابر بر روی زمین سایه می‌اندازد، اما ماه هیچ سایه‌ای ندارد و تنهاست.

برداشت: بی‌خبری و بی‌خود بودن تو مانند آسمانی است که بدون ابر است. ای نیک‌خواه، در حالت بی‌خودی خود، مانند ماه کامل روشن و زیبایی خواهی بود.

برداشت: چون ابر دوباره بیفتد، نور از ذهنی که در آن خیال داریم، محو خواهد شد.

برداشت: نور او به خاطر ابرها کم‌رنگ شده است، همچنان که نور ماه نو کمتر از نور شب‌تاب است.

برداشت: ماه در دل ابر به نظر می‌رسد و ما را با خیال و اندیشه‌های خود مشغول کرده است.

برداشت: به زیبایی او نگاه کن، چرا که این خود نشانه‌ای از لطف اوست. او به ما گفته که ابرها دشمن ما هستند.

برداشت: ماه از ابر و غبار آزاد است و در آسمان به زیبایی می‌درخشد.

برداشت: ابر دشمن ما شده و جان ما را آزار می‌دهد، چرا که او ماه را از دید ما پنهان کرده است.

برداشت: زیبایی حوریان به وسیله این پرده که بر چهره دارند، کمتر از زیبایی ماه کامل نیست.

برداشت: در کنار زیبایی‌ها و عشق، دشمن ما ما را به عنوان دشمن خود معرفی کرد.

برداشت: ابر و آب هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند و هر یک از آنها به نوبه خود زیبا و شگفت‌انگیزند. اگر کسی بخواهد ابر را با مه یکی کند، در حقیقت دچار اشتباه شده و راه را گم کرده است.

برداشت: نور ماه بر روی ابر نشسته و باعث شده است که تاریکی ابر به روشنی و زیبایی تبدیل شود.

برداشت: با وجود اینکه این نور شبیه ماه است و در ابرها جلوه‌ای سلطنتی دارد، اما در حقیقت این نور از خود ماه نیست و موقتی و قرضی است.

برداشت: در روز قیامت، خورشید و ماه از جایگاه خود کنار گذاشته می‌شوند و نگاه‌ها تنها به حقیقت و نور اصلی معطوف می‌گردد.

برداشت: تا ملک (حکومت) بداند که چه چیزی واقعی است و چه چیزی موقتی، و اینکه این جهان فانی (رباط) نه محل ماندگاری است، بلکه فقط جای گذرا و موقتی.

برداشت: روزی مادران ما به دایه‌ای که به طور موقت و قرضی بودند، سپرده شدند و در کنار او قرار گرفتند.

برداشت: پر من مانند ابر است و به واسطهٔ انعکاس لطف خدا، لطیف و زیبا شده است، هرچند که ابتدا کثیف و ناپاک به نظر می‌رسید.

برداشت: این بیت به این معناست که شخص می‌خواهد زیبایی و جذابیت خود را کنار بگذارد تا بتواند زیبایی و جذابیت دیگری را ببیند و قدردانی کند. او به دنبال مشاهده جمال مهری است که از ماه می‌درخشد.

برداشت: من به هیچ کس جز مادر خود احتیاجی ندارم و او بهترین حامی من است؛ من موسی‌ام و مادر من دایه‌ای است که به من بیشتر از هر کس دیگری اهمیت می‌دهد.

برداشت: من از محبت ماه دیگر نمی‌خواهم، چون این رابطه باعث نابودی و آسیب به مردم شده است.

برداشت: شاید ابرهایی بیفتند و راه را ببندند، تا چهرهٔ ماه پنهان نشود.

برداشت: او را می‌توان در توصیف غیرقابل وصفی به تصویر کشید، همان‌طور که جسم پیامبران و اولیا دیده می‌شود.

برداشت: در این بیت گفته شده است که هیچ مانعی یا ابری نمی‌تواند جلوی دید را به طور کامل بگیرد. به عبارت دیگر، اگر پرده‌ای وجود داشته باشد، باید به گونه‌ای باشد که محدودیت ایجاد نکند و در عوض، به نفع استفاده‌کننده باشد.

برداشت: به گونه‌ای که در صبح روشن، قطره‌ها باریده و ابرها بر افراشته‌اند.

برداشت: معجزهٔ یک پیامبر بود که سقا باعث شد ابرها از شدت محو شدن، به رنگ آسمان درآیند.

برداشت: ابر در آسمان وجود دارد و وقتی که می‌رود، هرچند از آن نشانی نمی‌ماند، اما به آرامی می‌توان آماده انتظار شد. به همین ترتیب، دل عاشق نیز باید به صبر و تحمل عادت کند.

برداشت: این شعر بیانگر وضعیتی است که شخصی در حالی که جسم دارد، ولی احساس می‌کند که وجود واقعی و هویت خود را گم کرده است. او از حالت واقعی‌اش دور شده و دیگر نمی‌تواند رنگ و بوی زندگی و احساساتش را بیابد. به نوعی، این فرد دچار انزوای درونی و بی‌هویتی شده است.

برداشت: این بیت به بیان این نکته می‌پردازد که وجود انسان به دنبال چیزی غیر از خودش است و برای درک واقعیت از دو حس اصلی، یعنی شنوایی و بینایی، استفاده می‌کند. در واقع، او با وجودی که در جسم خود زندگی می‌کند، در جستجوی حقیقتی فراتر از آن است.

برداشت: دل را فدای شکار دیگران کردن، نشانه‌ی کفر به معنا و ناباوری به نیکی‌هاست.

برداشت: مواظب باش که مانند قند در برابر طوطی‌ها نرم و قابل انعطاف نباشی، بلکه باید مثل زهر قوی و تاثیرگذار باشی تا از آسیب‌ها در امان بمانی.

برداشت: شما مثل مردار در مقابل دیگران قرار نگیرید، بلکه برای خوشنودی و تبریک ظاهر شوید.

برداشت: پس خضر، کشتی را خراب کرد تا آن کشتی از چنگ ظالمی نجات یابد.

برداشت: فقر برای من افتخار است تا بتوانم از دست طمع‌ورزان و ثروتمندان دور شوم.

برداشت: گنج‌ها را در ویرانه‌ها قرار می‌دهند تا اهل آبادانی به خاطر حرص و طمع، به آن‌ها دست نزنند.

برداشت: اگر در تنهایی و خلوت خودشان را مشغول کنند، می‌توانند از دغدغه‌های بی‌مورد دور شوند و به آرامش برسند.

برداشت: به این دلیل که تو هم خود غذایی و هم خورنده آن، ای جان، مراقب باش.