بخش ۳۰ - در تفسیر قول رسول علیه‌السلام ما مات من مات الا و تمنی ان یموت قبل ما مات ان کان برا لیکون الی وصول البر اعجل و ان کان فاجرا لیقل فجوره

برداشت: این فرمان از سوی پیامبری آگاه صادر شده است که هر کسی که بمیرد و از بدن جدا شود، از آنچه در دنیا انجام داده است، جدا خواهد شد.

برداشت: عدم وجود او باعث حسرت بر از دست دادن زمان و مرگ نیست، بلکه حسرت بر کوتاهی و فرصتی که از دست رفته است، باقی می‌ماند.

برداشت: هر کسی که بمیرد، در واقع آرزویی دارد که دیگر نتواند به سرانجام برساند و همچنین آرزوهایش قبل از مرگش را نمی‌تواند به حقیقت تبدیل کند.

برداشت: اگر بدی وجود داشته باشد، بهتر است که بدی کمتری داشته باشیم، و اگر تقی (مرد نیکو) باشد، زودتر به خانه می‌رسد.

برداشت: او می‌گوید که آن شخص نادان، از حال من بی‌خبر بوده و من در هر لحظه بر حجم مشکلات و پرده‌های پنهانی که دارم، افزوده‌ام.

برداشت: اگر زودتر از این به من اجازه عبور می‌دادی، حجاب و پرده‌ام کمتر می‌شد.

برداشت: از حرص و طمع کم کن و به جای آن قناعت را داشته باش و از تکبر و سرعکشیدن در برابر دیگران دوری کن و به چهره و رفتار خود حالتی از فروتنی و خضوع ببخش.

برداشت: در این بیت، شاعر به تفاوت بین بخل و generosity اشاره می‌کند. او می‌گوید که از بخل کم نشود و در عوض، زیبایی‌هایی که در نیکی و بخشش وجود دارد، به نمایش درمی‌آید. به عبارت دیگر، رفتار بخشنده و خوب باعث بهبود چهره و روح انسان می‌شود.

برداشت: آن پرنده‌ای را که زیبایی بهشت را به نمایش می‌گذارد، دور نکن و آن پرنده‌ای که راه را می‌پیماید، دور مکن.

برداشت: پس از اینکه این نصیحت را شنید، به درون خود نگریست و سپس در حالی که در حال نوحه‌خوانی بود، به گریه افتاد.

برداشت: هر کسی که در آنجا حضور داشت، به خاطر نوحه و گریهٔ طولانی دردمند، با او همدردی و همگریه کرد.

برداشت: کس از او پرسید که چرا باید از چیزهایی که هنوز نمی‌دانی، دل بکندی و به‌دنبال چه چیزی بروی. او به این سؤال پاسخ نداد و از اینکه نتواسته به این سوال پاسخ دهد، حسرت خورد و گریست.

برداشت: چرا از من پرسید که چرا فضولی کردم؟ او خودش در غم بود و من او را بیشتر ناراحت کردم.

برداشت: از چشمان گریان او، قطرات اشک بر زمین می‌چکید و در هر کدام از این قطرات، هزاران سخن و جواب نهفته بود.

برداشت: گریه‌ای که با صداقت و خلوص قلبی باشد، بر دل‌ها تأثیر عمیق می‌گذارد و می‌تواند چنان قدرتی داشته باشد که حتی آسمان و کائنات را نیز به گریه وادار کند.

برداشت: عقل و دل‌ها به طور یقین وجودی آسمانی دارند، اما در پرده‌ای از نور آسمانی زندگی می‌کنند.