بخش ۲۷ - در بیان آنک صفا و سادگی نفس مطمنه از فکرتها مشوش شود چنانک بر روی آینه چیزی نویسی یا نقش کنی اگر چه پاک کنی داغی بماند و نقصانی

برداشت: در وجود من، آرامش و اطمینان وجود دارد اما افکارم مانند زخم‌هایی با ناخن بر روی این آرامش تأثیر می‌گذارند.

برداشت: فکر من، مانند ناخن زهرآگینی است که در جهانی عمیق و پر از پیچیدگی‌ها، روح مرا می‌خراشد و آزار می‌دهد.

برداشت: تا گره‌های مشکلات را باز کند، در درون زمین، بیل طلایی کار کرده است.

برداشت: ای کسی که به پایان راه رسیده‌ای، گره‌های درونی را باز کن، زیرا مشکل عمیق و بزرگی در دل کسی که خالی از محتواست وجود دارد.

برداشت: وقتی که تو توانستی مشکلات و نگرانی‌های خود را حل کنی، به یاد داشته باش که هنوز مسائل دیگری وجود دارند که باید آنها را نیز برطرف کنی.

برداشت: ما در دل یک مشکل بزرگ داریم که خوب است بدانی این موضوع به شخصیت تو بستگی دارد؛ آیا انسانی پست و بی‌ارزش هستی یا خوشبخت و نیکبخت.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر انسان می‌خواهد از زندگی و فرصتی که دارد به خوبی بهره‌برداری کند، باید دقت و تلاش کند. در واقع، اشاره به این دارد که انسان‌ها باید هوشیار باشند و از زمان و امکانات خود به درستی استفاده کنند. در غیر این صورت، ممکن است از زندگی و فرصت‌هایشان بهره‌ کافی نبرند.

برداشت: به مرزهای وجود و شخصیت خود آگاه باش و بدان که نمی‌توانی از آنها فراتر بروی.

برداشت: وقتی که از مرزهای خود آگاه بشوی و از آن‌ها فراتر روی، به بی‌نهایت دست خواهی یافت. ای کسی که به خاک رجوع می‌کنی!

برداشت: زندگی در وضعیت‌های مختلف و در عوالم مختلف سپری شد، ولی من بدون درک و آگاهی از این وضعیت‌ها به سر بردم و فرصتم را از دست دادم.

برداشت: هر دلیلی که نتیجه‌ای نداشته باشد و تأثیری نگذارد، در واقع بی‌ ارزش و نادرست است؛ پس به نتایج آن توجه کن.

برداشت: به جز تولیدات انسانی، نمی‌توانی هنری را ببینی که به طور طبیعی و بدون دخالت بشر خلق شده باشد. در واقع هیچ چیزی به اندازه‌ی خلاقیت انسانی، به خوبی و زیبایی نمایانگر وجود یک هنرمند نیست.

برداشت: در مباحث فلسفی، همیشه می‌توان دلایل متقابلی را پیدا کرد که با آنچه گفته شده تناقض داشته باشند.

برداشت: این موجود از دلیل و موانع دوری می‌کند و به دنبال معنا و مفهوم اصلی می‌گردد و آن را در درون خود پنهان کرده است.

برداشت: اگر دود او نشان‌دهنده آتش است، ما بدون دود در آن آتش حس خوشایندی داریم.

برداشت: این شعله‌ای که به ما نزدیک‌تر است، به خاطر نزدیکی به محبت و ولایت است.

برداشت: پس از دست دادن جان در این دنیا، تنها فعالیت‌های خیالی و توهمی باقی می‌ماند که همانند دودی بی‌سرانجام است.