بخش ۱۵ - مناجات

برداشت: ای پروردگار بی‌همتا، لطفاً همچون حلقه‌ای که بر گوش آویخته می‌شود، برای من گوش‌هایم را آماده کن تا به این سخن گوش فرا دهم.

برداشت: ما با دقت به سخنان آن کسانی که در مجالس مشغول لذت بردن از حقیقت هستند گوش می‌دهیم.

برداشت: وقتی از جانب تو بویی به مشام ما می‌رسد، ای پروردگار دین، آن مشک را از ما دور نکن.

برداشت: اگر مردان و زنان از تو درخواست کنند، بدون هیچ تردیدی در بخشش و کمک به آن‌ها دریغ نکن.

برداشت: ای دعا، بدون اینکه تو را بگویم، دل را در هر لحظه با گشایش‌های تازه‌ای روبرو می‌سازی.

برداشت: چند کلمه‌ای بر سنگ‌ها حک کردی، اما عشق باعث شد که آنها نرم و قابل تغییر شوند مانند موم.

برداشت: چشمانت شبیه حرف "ص" و گوش‌هایت مانند حرف "ج" است. تو با جذابیت و زیبایی‌ات، عقل و هوش را به چالش کشیده‌ای.

برداشت: از نوشته‌هایت، خردی عمیق و باریک به وجود می‌آید. ای خوش‌نویس، این آثار را دوباره بنویس.

برداشت: هر فکر محدود و بسته‌ای که به عدم و ناچیزی می‌اندیشد، هر لحظه تصویری زیبا و خیال‌انگیز به خود می‌گیرد.

برداشت: حرف‌های زیبا و دلنشین بر صفحه فکر و تصور نوشته شده، در حالی که زیبایی‌های صورت و چهره نیز در آن نقش بسته است.

برداشت: من ترجیح می‌دهم در عالم عدم زندگی کنم تا در عالم وجود، چرا که عاشقِ عالم عدم برایم کامل‌تر و مطمئن‌تر است.

برداشت: عقل آن را که برابر دید، به شکل‌های گوناگون درآورد تا بتواند راه‌حل‌هایی را از آن نتیجه‌گیری کند.