بخش ۱۰ - گواهی فعل و قول بیرونی بر ضمیر و نور اندرونی

برداشت: اعمال و گفتار تو به عنوان شاهدان درونی، بر اساس این دو، استدلال کن و به حقیقت درونت پی ببر.

برداشت: وقتی که در درون خود آرامش و سیرابی حس نمی‌کنی، به بیرون نگاه کن و اوضاع ناآرام و رنج‌آور را تماشا کن.

برداشت: عمل و سخن او مانند ادرار بیمارانی است که پزشک بدن را از آن رهایی می‌بخشد.

برداشت: و آن پزشک روح، در وجودش نفوذ کند و از مسیر جان، به باطن ایمانش وارد شود.

برداشت: نیازی به عمل و گفتار نیکو ندارد، از آن‌ها بپرهیز که جاسوسان دل‌ها هستند.

برداشت: برای درک بهتر این شعر، می‌توان گفت که آن کسی که واقعیات و سخنانش در عمل نمایان است، باید به دنبال پیدا کردن حقیقت باشد. کسی که مانند جریان آب در دریا مستقیم نمی‌رسد، بلکه باید در پی خواسته‌های خود با چالش‌ها روبه‌رو شود. در واقع، اشاره به این است که باید در زندگی واقعی تلاش کرد و به جستجو پرداخت تا به حقیقت رسید.