بخش ۶ - نواختن مصطفی علیه‌السلام آن عرب مهمان را و تسکین دادن او را از اضطراب و گریه و نوحه کی بر خود می‌کرد در خجالت و ندامت و آتش نومیدی

برداشت: این حرف هرگز تمام نمی‌شود، آن عرب به خاطر لطف‌های آن پادشاه در شگفتی باقی مانده است.

برداشت: دیوانه شدن آرزوی او بود، اما عقلش فرار کرد. در این حال، عقل پیامبر او را دوباره به سمت خود کشید.

برداشت: گفت به این سمت آمد مانند کسی که از خواب سنگین بیدار می‌شود.

برداشت: مراقب باش که به این سمت نیایی، زیرا در این سمت کارها و مشغله‌هایی وجود دارد که باید خودت را آماده کنی.

برداشت: آب بر روی چهره‌اش پاشید و شروع به صحبت کرد و از او خواست تا شهادت خود را درباره حق ارائه دهد.

برداشت: برای اینکه بتوانم شهادت دهم و از این دنیا خارج شوم، در آن بیابان، بی‌قرار و سرگردانم.

برداشت: ما در این مکان به قضاوت مشغولیم و در حال بررسی ادعاهای وجودی خود هستیم.

برداشت: اگر ما به درستی سخن گفته‌ایم و باید این موضوع از آزمایش کردار و گفتار ما روشن و مشخص شود.

برداشت: ما چرا در راهرو قاضی نشسته‌ایم؟ نه از اینکه برای شهادت دادن آمده‌ایم.

برداشت: چند روزی را در انتظار قاضی در این مکان بگذران، که تو گواهی بر حقایق خواهی بود و در این راستا، از صبح زود آماده شهادت دادن باش.

برداشت: به همین دلیل تو را به اینجا آورده‌اند تا شهادت بدهی و از آنچه مشاهده کرده‌ای، آگاه شوی.

برداشت: تو از روی لجبازی و خودخواهی‌ات در این شرایط سخت نشسته‌ای و اجازه نمی‌دهی که صحبت کنی یا اقدامی انجام دهی.

برداشت: تا کی می‌خواهی از این راه تاریک و سخت رهایی پیدا کنی، ای شهید که بنده‌ی آن گواهی هستی؟

برداشت: مدتی کار را رها کن و با شتاب پیش برو. کارهای کوتاه را برای خودتان سخت نکنید.

برداشت: به خاطر داشته باش که این امانت را، چه در مدت صد سال و چه در یک لحظه، باید به دیگران بسپاری و رها کنی.