بخش ۱۳۷ - رفتن ذوالقرنین به کوه قاف و درخواست کردن کی ای کوه قاف از عظمت صفت حق ما را بگو و گفتن کوه قاف کی صفت عظمت او در گفت نیاید کی پیش آنها ادراکها فدا شود و لابه کردن ذوالقرنین کی از صنایعش کی در خاطر داری و بر تو گفتن آن آسان‌تر بود بگوی

برداشت: ذوالقرنین به سمت کوه قاف رفت و دید که آنجا افرادی وجود دارند که از سنگ‌های زمرد ساخته شده‌اند و درخشان و شفاف هستند.

برداشت: جهان به دور خود می‌چرخد و او در میان آن به تماشای مردم ساده و بی‌تکلف نشسته و گیج و حیران مانده است.

برداشت: تو مانند کوهی بلندی، و دیگران در مقابل عظمت تو همچون بازیچه‌هایی هستند که هیچ‌گاه به پای تو نمی‌رسند.

برداشت: او می‌گوید که کوه‌ها مانند او از نظر زیبایی و ارزش، به اندازه رگ‌های او نیستند. یعنی او خود را با ارزش‌تر و زیباتر از کوه‌ها می‌داند.

برداشت: من در هر شهری رشته‌ای پنهان دارم که به من وصل است و تمام دنیا را دربر می‌گیرد.

برداشت: زمانی که حق بخواهد زلزله‌ای در شهر من به وجود بیاید، او به من می‌گوید که من بر جهان عرق می‌ریزم.

برداشت: پس من آن رگ را با قدرت تکان می‌زنم، چون این رگ به شهری متصل شده است.

برداشت: وقتی که بگوید کافی است، به آرامش می‌رسم و از روی عمل خودم کنار می‌روم.

برداشت: مانند یک مرهم که آرام و ثابت است، کار می‌کند و همچنان که خرد و دانش ثابت و ساکن است، زیر و بم کلمات را به حرکت در می‌آورد.

برداشت: اگر کسی نادان باشد و از واقعیت‌های دنیا بی‌خبر، برای او این زلزله فقط به‌عنوان بخاری از زمین به نظر می‌رسد.