بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا

برداشت: در آغاز، روح انسان به دنیایی بی‌حس و بی‌جان منتقل شد و از آن حالت بی‌جان به دنیای گیاهان و زندگی سبز رسید.

برداشت: سال‌ها در دنیای گیاهان زندگی کرد و از دوران بی‌حرکتی چیزی به یاد نمی‌آورد.

برداشت: وقتی گیاهی به حیوانی تبدیل شود، دیگر هیچ نشانه‌ای از حالت گیاهی در او باقی نمی‌ماند.

برداشت: تنها همین اشتیاقی که در زمان بهار و هنگام باغبانی وجود دارد، باعث می‌شود که به سمت آن موضوع خاص کشیده شویم.

برداشت: مانند کودکانی که به مادران خود وابسته‌اند و نمی‌دانند که خواسته‌شان را چگونه بیان کنند، آنها تنها به سوی چیزی که دوست دارند، میل می‌کنند.

برداشت: همچون میله‌ای که به شدت به سوی خود جذب می‌کند، هر شاگرد جدید به سمت آن پیر خوشبخت و بافر و جاذبه می‌رود.

برداشت: این جمله به این معناست که حرکت و تحرک موجودات ناشی از یک عقل کل است، و این حرکات همانند سایه‌ای هستند که از وجود و زیبایی یک گل ناشی می‌شوند. به عبارتی، همه حرکات و تغییرات در دنیا به نوعی به یک منبع بزرگ و جامع مرتبط هستند.

برداشت: سایه‌اش در نهایت از بین می‌رود، پس او باید بفهمد که سرچشمه میل و جست‌وجو چیست.

برداشت: سایهٔ یک درخت دیگر در اینجا وجود دارد، اما هیچ حرکتی از آن نمی‌بینیم. اگر این درخت خودش حرکت نکند، پس سایه‌اش هم تغییری نخواهد کرد.

برداشت: باز از حیوان به سوی انسانیش می‌کشید آن خالقی که دانیش خداوندی که تو را خلق کرده، تو را به سوی انسانیت و ویژگی‌های انسانی هدایت می‌کند، حتی اگر در ابتدا در مرتبه‌ای پایین‌تر از انسان، یعنی در سطح حیوان باشی.

برداشت: اقلیم به اقلیم سفر کرد و به جایی رسید که اکنون عاقل، با دانش و با مقام بالا شده است.

برداشت: عقل‌های نخستین، دیگر به خاطر نمی‌آورند که این عقل فعلی قابل تغییر و تحول است.

برداشت: اگر آدمی از این عقل پر از حرص و خواسته‌های بی‌پایان رهایی یابد، آنگاه می‌تواند بی‌نهایت عقل عجیب و شگفت‌انگیز را مشاهده کند.

برداشت: اگر فردی به خواب رود و دچار فراموشی شود، آیا می‌توان او را در همان فراموشی‌اش رها کرد؟

برداشت: دوباره او را از خواب بیدار می‌کنند تا به حال خود بخندد و به خودش بخندد.

برداشت: وقتی که در خواب بودم و غم را فراموش کرده بودم، چه درد و رنجی وجود داشت.

برداشت: چون متوجه نشدم که آن ناراحتی و بی‌حالی ناشی از خواب و فریب‌کاری و خیالپردازی است.

برداشت: دنیا همچنان که به خواب رفته، فکر می‌کند که همیشه همین‌طور خواهد بود و هیچ تغییری در آن رخ نخواهد داد.

برداشت: زمانی که صبح مرگ به ناگاه فرا برسد، پرده‌های تردید و فریب از بین می‌رود.

برداشت: او وقتی به غم‌های خود فکر می‌کند و می‌بیند که در دلش جایی برای این غم‌ها وجود دارد، از روی افسوس می‌خندد.

برداشت: هر چیزی که در خواب‌های خود تصور می‌کنی، چه خوب و چه بد، در روز قیامت به وضوح نمایان خواهد شد.

برداشت: آنچه در خواب دنیا انجام داده‌ای، در زمان بیداری برایت آشکار خواهد شد.

برداشت: تا خیال نکنی که این عمل ناپسند در خواب است و تو هم هیچ تفسیر و تبیینی از آن نداری.

برداشت: این خنده در حقیقت اشک است و نشان‌دهنده‌ی روزی است که به واقعیت می‌پیوندد. ای ستمگر، تو مانند یک زخم‌زده‌ای که در چنگال اسارت گرفتار است، با ما رفتار کردی.

برداشت: به جای غم و اندوه و زاری، شادی و خوشحالی واقعی را در بیداری و آگاهی خود بیاب.

برداشت: ای کسی که پوستین یوسف را دریده‌ای، گرگ! اگر از این خواب سنگین برخیزی، چه خواهد شد؟

برداشت: گرگان به تدریج خویشتن را از خشم تو جدا می‌کنند و به تکه‌تکه می‌زنند.

برداشت: بعد از مرگت خونت در قصاص نریزه، پس نگو که من مرده‌ام و از این ماجرا رها شوم.

برداشت: این مجازات، عین واقعیت فریب‌کاری است در برابر آسیب ناشی از آن مجازات. این یک بازی است.

برداشت: این دنیا مانند یک بازی است که خداوند آن را آفریده است، زیرا پاداشی که در انتظار است، تنها یک بازی موقتی به حساب می‌آید.

برداشت: این پاداش، آرامش‌بخش جنگ و آشوب است؛ آن مانند فضیلت و این مانند ختنه کردن است.