بخش ۱۳۳ - حکایت آن زن پلیدکار کی شوهر را گفت کی آن خیالات از سر امرودبُن می‌نماید ترا کی چنین‌ها نماید چشم آدمی را سر آن امرودبن از سر امرود‌بن فرود آی تا آن خیال‌ها برود و اگر کسی گوید کی آنچ آن مرد می‌دید خیال نبود و جواب این مثالی‌ست نه مثل در مثال همین قدر بس بود کی اگر بر سر امرودبن نرفتی هرگز آنها ندیدی خواه خیال خواه حقیقت

برداشت: زنی خواست تا با فاسق خود، پیش چشم شوهر گیجش بخوابد

برداشت: زن به شوهرش گفت: «ای شوهر خوشبخت من! من به میوه چیدن از درخت می‌روم.»

برداشت: وقتی آن زن به بالای درخت نگاه کرد و شوهرش را دید، اشک‌هایش سرازیر شد.

برداشت: زن به شوهرش می‌گوید: ای بدبخت، آن کسی که می‌خواهد به تو نزدیک شود چه کسی است؟

برداشت: تو به زیر او مثل یک زن دراز کشیده‌ای، ای فلان، در واقع خودت هم از مردانگی به دور بوده‌ای.

برداشت: گفت شوهر تو را نمی‌بیند، اگر نه غیر از من در این دشت کسی نیست.

برداشت: زن بارها از مرد خواست که آن کسی که بر پشت تو خوابیده کیست؟ هلا!

برداشت: زن، بیا از درخت پایین بیا که سرت به شدت گیج شده و حال خوبی نداری.

برداشت: وقتی شوهر او به زمین آمد، آن زن مولود را در آغوش گرفت.

برداشت: این بیت به صحبت از زنی می‌پردازد که در حال سوال از او هستند درباره شوهرش. او به شکلی توهین‌آمیز مورد خطاب قرار می‌گیرد و به او یادآوری می‌شود که شخصی بالای سرش قرار دارد و با اشاره به وضعیت اجتماعی‌اش، پرسش می‌شود که چه کسی مسئول اوست. در واقع، نوعی انتقاد و تحقیر در این سوال نهفته است.

برداشت: زن گفت: غیر از من در اینجا کسی نیست، پس حواستان را جمع کنید که به بی‌راهه نروید.

برداشت: او بارها به زن گفت که این موضوع از جانب خود اوست.

برداشت: من از ابتدا به دلایل شخصی دچار انحراف در تفکر و دیدگاه‌هایم بودم، و همچنان به این وضعیت ادامه می‌دهم، که تو ای کمیاب و ارزشمند.

برداشت: بیا پایین و نگاه کن که هیچ چیز از این همه خیال و تصور وجود ندارد.

برداشت: هزل و شوخی ظاهری آن را جدی نگیر و به معنای عمیق آن توجه کن، زیرا در پس ظاهر آن، دانشی نهفته است.

برداشت: هر چیز جدی که در نظر عاقلان به شکل شوخی و بی‌اهمیت به نظر می‌رسد، در واقع برای کسانی که به عمق موضوعات توجه دارند، دارای اهمیت و جدیت خاصی است.

برداشت: تنبلان به دنبال لذت‌ها و خوشی‌ها هستند، اما برای رسیدن به آن‌ها باید راهی درست و مناسب را انتخاب کنند.

برداشت: برو و به کسی بگو که حالا تو به چه حالتی درآمده‌ای، چشمانت درخشان و چهره‌ات جذاب شده است.

برداشت: این من به پیکره و وجودی اشاره دارد که در ابتدا به صورت نادرست و ناواضح دیده می‌شده است.

برداشت: زمانی که از این میوه‌ی نیکو فرو می‌افتیم، دیگر اندیشه و نگاه و گفتار ما به حالت نادرست باقی نمی‌ماند.

برداشت: یک درخت خوشبختی را می‌بینی که شاخه‌هایش به آسمان هفتم رسیده‌اند.

برداشت: وقتی از او پایین بیایی، از او جدا خواهی شد و او را به رحمت الهی تبدیل خواهد کرد.

برداشت: اگر از خودخواهی و تکبر کناره‌گیری کنی و فروتنی را پیشه‌کنی، آنگاه خداوند را خواهی دید و این بینش را به تو عطا خواهد کرد.

برداشت: اگر راست بگویی، می‌بینی که بدی‌ها آسانی دارند، و از خداوند خواستی که آنچه را از مصطفی (پیامبر) به دست آمد، به تو دهد.

برداشت: بیا نشان بده بخش‌بخش از بالا و پایین، همانگونه که آن بخش در مقابل تو وجود دارد.

برداشت: پس از آن، به اوامر آن شخص توجه کن که او دگرگون شده و به سبزی و تازگی رسیده است.

برداشت: این درخت همانند درختی است که به موسی نشان داده شده است و تو به این درخت درخشندگی و زیبایی بخشیدی.

برداشت: آتش او باعث سرسبزی و شادابی‌اش می‌شود و شاخه‌هایش جملات شگفت‌انگیز و عمیق را بیان می‌کنند.

برداشت: در زیر سایه او، تمام نیازهایت برآورده می‌شود. ای پروردگار، تو همچون کیمیا هستی.

برداشت: وجود تو و هستی‌ات تنها در صورتی ارزشمند است که در آن، صفات و ویژگی‌های پروردگار را ببینی.

برداشت: درختی که شکل و قیافه‌اش غیرعادی است، به‌گونه‌ای برپا است که حقیقت را به خوبی نمایان می‌کند. ریشه‌اش محکم و شاخه‌هایش در آسمان گسترش یافته است.