بخش ۱۲۷ - بیان آنک عقل جزوی تا بگور بیش نبیند در باقی مقلد اولیا و انبیاست

برداشت: این خرد، آینده‌ای را پیش‌بینی می‌کند که تا زمان مرگ ادامه دارد و آن کسی که دلش مملو از عشق و احساس است، به نوعی مانند نفخ صور در زندگی تأثیر می‌گذارد.

برداشت: این عقل و دانشی که داریم، نمی‌تواند از دنیای مادی فراتر برود و نمی‌تواند به دنیای شگفتی‌ها و غیرمادی‌ها وارد شود.

برداشت: از این احساس و این منطق دلخور شو، چشم امید به دانش و بصیرت غیبی داشته باش و از آن بهره‌مند شو.

برداشت: مانند موسی، نور و دانش از قلب کوه و از درون استاد و شاگردان به دست می‌آید.

برداشت: از این دیدگاه و با این عقل چیزی جز چرخش نخواهی داشت، پس بهتر است که نگاهی به دور بیندازی و انتظار را انتخاب کنی.

برداشت: از صحبت کردن به دنبال بلندی مقام نباشید، چون فهم و درک از گفتار به شنیدن نیاز دارد.

برداشت: مقام آموزش شامل هر نوع آرزو و خواسته‌ای است که در مسیر عشق و زیبایی قرار دارد. هر تصور و خیال مربوط به این خواسته‌ها، به نوعی در جستجوی معشوق یا زیبایی است.

برداشت: اگر به لطف و بخشش او پی می‌بردی، هر فضولی نمی‌فرستاد خدا این همه پیامبر.

برداشت: عقل جزئی مانند نوری است که درخشش دارد و همچون یک برق از آن عبور می‌کند. در این پیچیدگی‌ها، چگونه می‌توان به آسمان رسید و به سمت روشنی و حقیقت رفت؟

برداشت: نور برق برای هدایت و رهبری نیست، بلکه این ابر است که می‌بارد و به زندگی رونق می‌دهد.

برداشت: فکر و خرد ما برای اشک ریختن است تا نشان دهد که چگونه عدم و نیستی در آرزوی وجود می‌سوزد و شکوه می‌کند.

برداشت: عقل کودک به کتاب مراجعه می‌کند، اما نمی‌تواند به تنهایی یاد بگیرد.

برداشت: عقل بیمار به سراغ پزشک می‌رود، اما در دارو عقل او سالم نمی‌شود.

برداشت: شیطان‌ها به سوی آسمان می‌رفتن و به رازهای آن گوش می‌دادند.

برداشت: اندکی از اسرار و رازها را می‌بردند تا پرچم‌دار، آن‌ها را به سرعت از آسمان به حرکت درآورد.

برداشت: در آنجا پیام‌آوری فرستاده شده است که هر چیزی را که بخواهید از او خواهید گرفت.

برداشت: اگر در جست‌و‌جوی چیزهای باارزش هستید، به خانه‌ها وارد شوید از درهای آن‌ها.

برداشت: در این بیت اشاره به این است که با وجود تلاش و در زدن به در، ورود به مکان یا رسیدن به هدف مد نظر ممکن نیست و هیچ راهی برای دستیابی به آن وجود ندارد.

برداشت: نیازی به پیمودن این مسیر طولانی نیست، ما به شما اسرار را داده‌ایم.

برداشت: اگر به نزد او بیایید و خیانت نکنید، مانند نیشکر می‌شوید که حتی اگر نیشکر هم نباشید، از خاصیت و شیرینی او بهره‌مند می‌گردید.

برداشت: سبزه‌ای که از خاک تو رشد کرده، کمتر از سم اسب جبرئیل نیست.

برداشت: اگر تو خاک اسب جبریلی شوی، نوزی و تازگی را در سبزه گردی تجربه خواهی کرد.

برداشت: گیاهی که جان می‌بخشد و سامری آن را به گوساله تبدیل کرد، به گوهری ارزشمند بدل شد.

برداشت: او جان گرفت و از میان سبزه‌ها فریاد زد، فریادی که باعث تشتت و آشفتگی دشمنان شد.

برداشت: اگر راست‌گو و مورد اعتماد باشید و به جمع افرادی که رازهای عمیق و پنهان را درک می‌کنند بپیوندید، مانند پرنده‌ای آزاد و بی‌قید و بند خواهید شد.

برداشت: موجودی که سرش کلاهی دارد و چشمان و گوش‌هایش بسته است، از نظر حال و وضعش، در وضعیتی ضعیف و ناتوان به سر می‌برد.

برداشت: از آن سر که نگاه‌کنندگان به دنیا دارند، به این دلیل است که تمام توجه آنها به طرف خواسته‌های خودشان معطوف است.

برداشت: وقتی که از نوع خود جدا شود، در این صورت یار به او نزدیک می‌شود و چشمان او را باز می‌کند تا ببیند.

برداشت: عقل جزئی را از تسلط و اضطراب خود آزاد کن، زیرا حق در نهایت بر دیوانگی و اشتباهات پیروز می‌شود.

برداشت: این بیت به معنای این است که تو باید از قدرت و سلطه‌گری خود بکاهی و در عوض، به یادگیری و آموختن از دل‌ها و احساسات دیگران بپردازی. به عبارتی دیگر، به جای استبداد و خودکامگی، بهتر است به آموزه‌های عشق و دل‌سوزی اهمیت بدهی و در مسیر یادگیری و رشد قدم برداری.

برداشت: بر روی دل‌های دیگران تکیه کن، زیرا تو از خصلت دل هستی و به حقیقت، بندهٔ پادشاهی عادل هستی.

برداشت: بندگی خدا از داشتن سلطنتی که در آن قدرت و نفوذ شیطانی وجود داشته باشد، بهتر و ارزشمندتر است.

برداشت: باید بین دو حالت تفاوت بگذاری و یکی را انتخاب کنی، ای کسی که در بندگی هستی. آدم از نافرمانی دیو مغرور رها شد.

برداشت: خورشید در راه خود می‌تابد و هر کس که نفسش را خوار شمارد، به آنجا می‌رسد که درخت طوبی وجود دارد.

برداشت: به زیبایی درخت طوبی نگاه کن و در سایه آن استراحت کن. سر خود را در سایه‌اش پنهان کن و آرامش را تجربه کن.

برداشت: در زیر سایه ذلت، روح انسان به آرامش می‌رسد و آماده بهره‌مندی از صفا و آسایش است.

برداشت: اگر از این سایه به سمتم بیایی، سریعاً به سرکشی می‌افتی و راه را گم خواهی کرد.