بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة

برداشت: مثل پیامبر، من از گفتن و اعلام توبه خسته نمی‌شوم و هر روز به اندازه هفتاد بار این کار را تکرار می‌کنم.

برداشت: اما آن مستی که در دل دارم، توبه‌ام را می‌شکند و از وجودم می‌برد. این مستی، جسم و جامه‌ام را از من می‌گیرد.

برداشت: حکمت نشان می‌دهد که تاریخ طولانی از مستی و غفلت وجود دارد که بر دانایان و حکیمان انداخته شده است.

برداشت: راز نهانی با این صدای طبل و علم، مانند آبی جوشان از جوهر قلم به وضوح نمایان شده است.

برداشت: رحمت بی‌پایان همیشه جاری است، حتی زمانی که شما از درک آن غافل هستید، ای مردم.

برداشت: لباس خواب، دچار آب خنکی که در خواب است، می‌شود و در پی سرابی در خواب می‌گردد.

برداشت: او به جایی می‌رود که بوی آب به مشام می‌رسد و به خاطر این فکر، مسیر خود را بسته است.

برداشت: زیرا آنجا که گفت، از اینجا دور شد و در خیالی زندگی کرد که از حقیقت دور شده بود.

برداشت: این افراد که خواب‌آلود و بی‌خبر هستند، همانند دوربین‌ها فقط نظاره‌گرند. ای ره‌روان، برایشان رحمتی کنید و به آن‌ها توجه داشته باشید.

برداشت: من هرگز ندیدم که تشنگی خواب‌آور باشد، و خواب هم به تنهایی نمی‌تواند تشنگی بیافریند.

برداشت: خود خرد واقعی آن است که از حقیقت و واقعیت جدا نشود، نه آن خُردی که به وسیله ابزار و وسایل مادی به دست آید.