بخش ۱۲۴ - بیان آنک مجموع عالم صورت عقل کل است چون با عقل کل به‌کژ‌روی جفا کردی صورت عالم ترا غم فزاید اغلب احوال چنانک دل با پدر بد کردی صورت پدر غم فزاید ترا و نتوانی رویش را دیدن اگر چه پیش از آن نور دیده بوده باشد و راحت جان

برداشت: تمام عالم تجلی عقل کل است، و اوست منبع و ریشه هر کسی که در پی شناخت و فهم حقیقت باشد.

برداشت: وقتی کسی به دانایی و علم بی‌نهایت کفر ورزد، تمام جهان و آنچه در آن است نیز در نظر او به شکل بی‌ارزشی در می‌آید.

برداشت: عاقی‌: ملعونی و نافرمانی‌، بهل‌: بگذار‌، کنار بگذار.

برداشت: در روز قیامت، وضعیت واقعی و درونی تو نمایان خواهد شد، حتی اگر دنیا و شرایط اطراف تغییر کند.

برداشت: من همیشه در صلح و آرامش هستم و در نظر من، این دنیا مانند بهشت می‌ماند.

برداشت: هر بار که چهره و زیبایی تازه‌ای می‌بینی، غم و ناراحتی هایت از بین می‌رود.

برداشت: من دنیا را پر از نعمت می‌بینم، آب‌ها از چشمه‌های جوشان و روان در حال جریان هستند.

برداشت: صدای آب به گوش من می‌رسد و در نتیجه حواسم گیج و مست می‌شود.

برداشت: شاخه‌ها به طرز زیبایی به نرمی در حال جنب و جوش هستند، مانند نوازندگانی که با مهارت ساز می‌زنند و موزیکی دلنشین ایجاد می‌کنند.

برداشت: درخشش این آیینه وقتی که در نمد پیچیده شده تابان است، ببین آن زمان که بی‌نمد روی نماید چقدر درخشان خواهد بود! (آینه‌های فلزی را در گذشته برای زلال ماندن در نمد می‌پیچیده‌اند‌)

برداشت: ما از میان هزاران چیز، به یکی اشاره می‌کنیم، زیرا هر گوش پر از تردید و شک است.

برداشت: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که خیال و تصور انسان، خبر خوشی را به او می‌دهد، اما عقل او می‌گوید که این خبر خوش چیست و چه ارزشی دارد. در واقع، این اندیشه نشان می‌دهد که بین خیال و واقعیت تفاوت وجود دارد و باید بر اساس عقل به ارزیابی وضعیت‌ها پرداخت.