بخش ۱۱۸ - حکایت آن پادشاه‌زاده کی پادشاهی حقیقی به وی روی نمود یَوْمَ یَفِرُّ المَرْءُ مِنْ أَخیهِ وَ  أُمِّهِ وَ أَبیهِ نقد وقت او شد پادشاهی این خاک تودهٔ کودک طبعان کی قلعه گیری نام کنند آن کودک کی چیره آید بر سر خاک توده برآید و لاف زندگی قلعه مراست کودکان دیگر بر وی رشک برند کی التُّرابُ رَبیعُ الصِّبْیانِ آن پادشاه‌زاده چو از قید رنگها برست گفت من این خاکهای رنگین را همان خاک دون می‌گویم زر و اطلس و اکسون نمی‌گویم من ازین اکسون رستم یکسون رفتم و آتیناه الحکم صبیا ارشاد حق را مرور سالها حاجت نیست در قدرت کن فیکون هیچ کس سخن قابلیت نگوید

برداشت: پادشاهی فرزندی جوان و زیبا داشت که هم در باطن و هم در ظاهر، مظهر زیبایی و هنر بود.

برداشت: او خواب دید که پسری ناگهان از دنیا رفت و این خبر به قدری دردآور بود که عالم را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: به خاطر گرما و سوز آتش، مشک او خشک شد و دیگر از اشک‌هایش هیچ چیزی باقی نماند.

برداشت: شاه آن‌چنان به دود و درد غرق شده است که دیگر نمی‌تواند راهی برای ابراز نارضایتی و گریه پیدا کند.

برداشت: مردی که می‌خواست بمیرد، به ناگاه متوجه شد که زمانش هنوز نرسیده و حیاتش ادامه دارد.

برداشت: شادی‌ای به سراغش آمد که تا آن moment هرگز در زندگی‌اش تجربه نکرده بود.

برداشت: شخصی که از سر خوشحالی خواسته بود تا از این دنیا رها شود و جان و بدنش را فدای آن کند، به واقع به دنبال تجربه لحظه‌ای عمیق و گذرای شادی بوده است.

برداشت: این چراغ با اندوه خاموش می‌شود و با خوشحالی هم کم‌نور می‌گردد.

برداشت: در میان دو مرگ، او همچنان زنده است و این حالت او جای خنده و شوخی دارد.

برداشت: شاه با خود اندیشید که شادی به گونه‌ای ناشی از غم و حالتی است که از طرف خداوند به وجود آمده است.

برداشت: عجب است که یک چیز از یک طرف به مرگ می‌انجامد و از طرف دیگر به زندگی دوباره و بازگشت به حیات.

برداشت: این بیت به معنای این است که در یک حالت خاص و برای یک فرد، ممکن است یک وضعیت دشواری یا هلاکت پیش بیاید، اما از سوی دیگر، همان فرد یا دیگران می‌توانند از این وضعیت جلوگیری کنند یا به حالت بهتری دست یابند. در واقع، نگرش‌ها و شرایط امکان تغییر دارند و بر اساس آن می‌توان به دو سوی متفاوتی از یک موضوع نگریست.

برداشت: شادی دنیاوی و کمال انسانی، هر دو به سمت روزی که سرانجام فرا می‌رسد، آسیب‌پذیر و زودگذر هستند.

برداشت: در خواب هم اگر کسی بخندد، آن را به نشانه‌ی گریه و اندوه تعبیر می‌کنند و از این وضعیت حسرت می‌خورند.

برداشت: در خواب حتی در شادی و خوشحالی، گاهی اشک هایی وجود دارد که نشان از عواطف عمیق و تجربیات درونی است. این می‌تواند به این معنا باشد که حالت‌های مختلف، حتی در مواقع شاد، همچنان در وجود انسان حضور دارند.

برداشت: پادشاه فکر کرد که این درد و غم او را رفته، اما روحش تحت تأثیر این نگرش بد و بدبینی قرار گرفته است.

برداشت: اگر در مسیرم خار و دردسری برسد، باید یاد و خاطره‌ی گل و زیبایی را در ذهن نگه‌دارم.

برداشت: از آنجایی که علت فنا بی‌پایان است، ما کدام راه را می‌توانیم انتخاب کنیم؟

برداشت: این مصراع به توصیف حالتی می‌پردازد که تعداد زیادی در، در حال باز شدن به سمت مرگ وجود دارد. این باز شدن درها نوعی حس وحشت و اضطراب را ایجاد می‌کند که به شکل جیغ و فریاد نمایان می‌شود. در واقع، این تصویر به القای احساس ناامیدی و ترس از مواجهه با پایان زندگی اشاره دارد.

برداشت: صدای تلخ و زننده درهای مرگ، توسط گوش پرحرص و طمع‌کار که در پی لذت‌هاست، شنیده نمی‌شود.

برداشت: از جانب جسم، صداهایی از درد به گوش می‌رسد و از طرف دشمنان، نداهای آزاردهنده به گوش می‌آید.

برداشت: بیا لحظه‌ای جان خود را بر سفره علم بگذار و به فهرست بیماری‌ها و علت‌هایشان نگاه کن تا بفهمی که چگونه می‌توانی آرامش را پیدا کنی.

برداشت: در این خانه، از تمام سر و صداها و غر زدن‌ها، هر دو قدمی که برمی‌دارم پر از ناراحتی و رنج است.

برداشت: باد تندی می‌وزد و چراغم به خاطر آن خاموش شده است، از این رو چراغ دیگری دست بگیر تا روشن بمانم.

برداشت: هرگاه یکی از دو طرف یا دو فرد قدرتمند وجود داشته باشد، ممکن است به راحتی از بین برود یا دچار مشکل شود، ولی تأثیر و اثر آن به طور کامل از بین نخواهد رفت.

برداشت: همچون عارفی که در بدنی ناقص زندگی می‌کند، از عشق و محبت، دلش مانند شمعی روشن و گرم است تا آرامش و رهایی پیدا کند.

برداشت: روزی خواهد رسید که کینه و حسادت طعم مرگ را خواهند چشید و در آن لحظه، جان او همانند شمعی در مقابل چشمانش روشن خواهد شد.

برداشت: او این درک را نداشت، بنابراین شمع فانی را به وجودی دیگر منتقل کرد.