بخش ۱۱۶ - بیان آنک روح حیوانی و عقل‌ِ جزوی و وهم و خیال بر مثال دوغند و روح کی باقیست درین دوغ هم‌چون روغن پنهانست

برداشت: حقیقت صداقت مانند خاصیت روغن در دوغ پنهان شده است. یعنی هرچند ممکن است صداقت دروغ به نظر برسد، اما جوهر و اصل آن هنوز در آن وجود دارد.

برداشت: دروغ تو، این جسم فانی است و حقیقت تو، آن جان الهی و معنوی است.

برداشت: سال‌ها این دوغ با تن درآمیخته و به وضوح روغن جان درونش به حیات ادامه می‌دهد، اما در نهایت با فنا و مرگ مواجه می‌شود.

برداشت: خداوند برای هدایت بشر، پیامبری را به سوی انسان‌ها می‌فرستد که توانایی و احاطه‌ای خاص دارد.

برداشت: تا زمانی که به طور صحیح و ماهرانه حرکت کنی، می‌توانم بفهمم که من در واقع چه کسی هستم که در پس این ظاهر پنهان هستم.

برداشت: این جمله اشاره به انسانی دارد که کلام او از عمق وجودش و از حقیقت وجودش سرچشمه می‌گیرد. او مانند نی‌ای است که صدایش در آب روان منتشر می‌شود و هر کسی که به او گوش دهد، می‌تواند صدای وحی و پیام را بشنود. به‌عبارتی دیگر، این شخص به قدری به حقیقت و عمق وجودش متصل است که کلامش چون وحی در گوش دیگران طنین می‌اندازد.

برداشت: اجازه مؤمن مانند وحی برای ماست، چنان که گوش او با دعوت هماهنگ است.

برداشت: داستانی است درباره‌ی این که چگونه کودک به تدریج با صحبت‌ها و گفتار مادربزرگ یا مادرش آشنا می‌شود و از این طریق یاد می‌گیرد که سخن بگوید. همان‌طور که گوش یک کودک از شنیدن صداها و کلمات پر می‌شود، او هم ناگزیر به گفت و گو می‌افتد و توانایی بیان کلمات و جملاتش را پیدا می‌کند.

برداشت: اگر کودک گوش شنوایی نداشته باشد، مادرش می‌گوید که او هیچ چیز نمی‌شنود و به ناشنوا بودن دچار می‌شود.

برداشت: همیشه، هر کس که گوشش سنگین باشد، فقط کسی می‌تواند صحبت کند که از مادر خود شنیده باشد.

برداشت: پس فردی که گوشش کر و زبانش گنگ است، به دلیل آسیب دیدگی، نمی‌تواند آموخته‌ها و پیام‌ها را درک کند.

برداشت: این شعر به این معناست که کسی که بدون آموزش و دانش سخن می‌گوید، در واقع همانند ناطق خداست که ویژگی‌های او از دلایل و علت‌ها جدا شده است. به عبارت دیگر، بیان بدون درک و آگاهی، به نوعی سخن گفتن از حقیقتی است که از منشاء واقعی خود فاصله گرفته است.

برداشت: مانند آدم که خداوند بدون حجاب، فرشته‌ای را به او تعلیم داد، در دل مادر و پرستارانش نیز عشق و محبت نهفته است.

برداشت: ای مسیحی که به یادگیری محبت و دوستی، در زمان تولد ناطق (عیسای مسیح) به دنیا آمدی.

برداشت: برای جلوگیری از تهمت درباره تولد که به معنای نامشروع بودن و فساد نیست.

برداشت: حرکت و تلاش لازم است تا به خوبی بتوانی از درون خود احساسات و افکار را تعبیر کنی و حقیقت را آشکار سازی.

برداشت: این بیت به این معناست که روغن در دوغ وجود دارد، همانطور که عدم (یا نبود) دوغ در هستی باعث می‌شود که علم و دانش پدید آید. هر چیز در جهان به نوعی به وجود خود اشاره دارد و نبودن یک چیز می‌تواند منجر به کسب آگاهی و دانش درباره آن شود.

برداشت: آنچه که وجود تو را نشان می‌دهد، فقط پوست و ظاهری است که می‌بینی، اما آنچه واقعاً وجود دارد و پایدار است، اصل و ماهیت درونی توست.

برداشت: دوغ و روغن کهنه به هم نمی‌آیند، پس اگر توانستی آنها را کنار هم بگذاری، هزینه‌اش را پرداخت نکن.

برداشت: برو و با علم و دانش به جهات مختلف نگاه کن تا آنچه را که پنهان کرده، آشکار کند.

برداشت: چون این چیزهای ناپایدار نشان دهنده چیزهای پایدار است، پس درخواست و آرزوی دیوانگان نشانه‌ٔ سرپرست و معشوق آن‌هاست.