بخش ۱۱۲ - وحی کردن حق به موسی علیه‌السلام کی ای موسی من کی خالقم تعالی ترا دوست می‌دارم

برداشت: خدا به موسی وحی کرد که ای دوست برگزیده‌ام، تو را بسیار دوست دارم.

برداشت: گفت: ای انسان بزرگوار، چه ویژگی‌ای در تو وجود دارد که باعث می‌شود من از تو بیشتر بیاموزم و صفات خوب تو را افزون کنم؟

برداشت: گفت که مانند کودکی، وقتی از مادرش عصبانی می‌شود، دستش را هم به سوی او دراز می‌کند.

برداشت: او نمی‌داند که جز او جهانی وجود ندارد، همه خوشی‌ها و شادی‌ها از اوست و همه شیدایی‌ها و سرخوشی‌ها هم به او برمی‌گردد.

برداشت: اگر مادرش بر او ضربه‌ای بزند، باز هم به مادرش احترام می‌گذارد و در برابر او خشمگین نمی‌شود.

برداشت: انسان باید در زندگی به اوستای الهی اتکا کند، زیرا همه چیز در دست اوست و هر چه خیر و شر است از او ناشی می‌شود.

برداشت: دل ما هیچ‌گاه به یاد تو در خوشی و ناخوشی نیست، و توجه تو به ما در جاهای دیگر نیست.

برداشت: جز من که در پیش تو قرار دارم، دیگران مانند سنگ و خاک هستند، چه کودک باشند، چه جوان و چه پیر.

برداشت: همان‌طور که تنها تو را پرستش می‌کنیم، در وضعیت‌های سخت و دشوار نیز تنها به تو یاری می‌طلبیم و به کسی غیر از تو متکی نیستیم.

برداشت: این جمله به این معناست که ما تنها تو را می‌پرستیم و این تأکید بر نزاهت و خلوص نیت ما در عبادت است. به عبارت دیگر، ما عبادت را فقط برای تو انجام می‌دهیم و از هرگونه ریاکاری و نمایش دوری می‌کنیم.

برداشت: این بیت به این معناست که درخواست یاری و کمک کردن به خداوند، به طور خاص و منحصر به فرد، ابهام و پراکندگی را از بین می‌برد و نشان‌دهنده‌ی نیاز انسان به یاری الهی است. با این کار، درخواست کمک به شکلی مشخص و متمرکز در می‌آید.

برداشت: ما فقط برای عبادت تو آمده‌ایم و تنها به کمک تو امید داریم.