بخش ۱۱۱ - تفسیر این آیت کی و ما خلقنا السموات والارض و ما بینهما الا بالحق نیافریدمشان بهر همین کی شما می‌بینید بلک بهر معنی و حکمت باقیه کی شما نمی‌بینید آن را

برداشت: هیچ هنرمندی برای نقاشی نمی‌کوشد، مگر اینکه از آن انتظار سود و نفعی داشته باشد.

برداشت: برای مهمانان و بزرگ‌ترها که از سختی‌ها رهایی می‌یابند.

برداشت: شادی کودکان و یاد دوستانی که دیگر در میان ما نیستند، از زیبایی و اهمیت آن موضوع به حساب می‌آید.

برداشت: هیچ سفالگری با عجله کوزه نمی‌سازد، بلکه شکل و ظاهر کوزه را بر اساس ویژگی‌های آن می‌سازد و نه بر اساس بوی آب داخلش.

برداشت: هیچ کس وقتی ظرفی را می‌سازد، آن را فقط به خاطر محتوای درونش نمی‌سازد، بلکه به خاطر ظاهر و زیبایی خود ظرف است.

برداشت: هیچ نویسنده‌ای به خاطر خواندن، خط نمی‌نویسد؛ بلکه برای زیبایی و هنری که در خط وجود دارد، این کار را انجام می‌دهد.

برداشت: ظاهر تنها نمایی از حقیقتی پنهان است و این واقعیت برای فردی دیگر به شکل دیگری تجلی یافته است.

برداشت: تا زمانی که به شماره‌های سوم، چهارم، و دهم می‌رسیم، این مزایا را بر اساس سطح توجه و دیدگاه خود بررسی می‌کنیم.

برداشت: مثل بازی‌های شطرنج، پسرم، به فایده هر بازی باید به نتیجه‌اش توجه کنی.

برداشت: اینها را برای آن بازی پنهانی قرار دادند و آن هم برای این و آن هم برای فلان.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که چشم‌ها به طور مداوم به اطراف نگاه می‌کنند و در جستجوی چیزی هستند، تا بتوانند به مقصدی روشن و مشخص برسند. این حرکت و جستجو ممکن است فرد را در حالت حیرت و تعجب قرار دهد.

برداشت: ابتدا برای رسیدن به هدف دوم باید پایه‌های لازم را فراهم کرد، همان‌طور که باید ابتدا پله‌های نردبان را یکی یکی بالا رفت تا به بالای آن رسید.

برداشت: این عبارت به این معنی است که برای رسیدن به هدف یا موفقیت نهایی، باید مرحله به مرحله پیش رفت و هر مرحله را به خوبی انجام داد تا در نهایت به اوج و موفقیت دست پیدا کرد.

برداشت: میل به خوردن به خاطر من و من به خاطر نسل و روشنی است.

برداشت: کسی که دوربین و عقلش محدود است، نمی‌تواند چیزهای دیگری را ببیند؛ مانند اینکه عقل او بدون تجربه و آگاهی از واقعیت‌ها، در زمین رشد نمی‌کند.

برداشت: هر چه انسان در زندگی مطالعه کند یا نکند، در نهایت سرنوشتش را خود سرنوشت‌اش رقم می‌زند و او در دنیای مادی و مشکلات زندگی گرفتار خواهد ماند.

برداشت: اگر سر او حرکت کند، تو فریب نخور که این جنبش به خاطر قدرت اوست.

برداشت: آن سرش می‌گوید ما شنیدیم، ای نسیم، اما پای او می‌گوید ما نافرمانی کردیم و گمان کردیم.

برداشت: وقتی که راه را نمی‌دانی و هدفی نداری، مثل کسی که به توکل بر خدا پیش می‌رود، بی‌هدف و کورکورانه قدم برمی‌داری.

برداشت: بر اعتماد و توکلت در میدان نبرد ببین چه پیش خواهد آمد، زیرا اعتماد بر خداوند همچون بازی اسباب بازی است.

برداشت: این نگاه‌ها که افسرده و بی‌روح هستند، فقط به حرکت و شکار کردن پرده‌ها مربوط می‌شوند و هیچ عمق و معنا دیگری ندارند.

برداشت: هر چیزی که در گذر ده سال به وقوع خواهد پیوست، اکنون در این لحظه به وضوح قابل مشاهده است.

برداشت: هر انسانی به اندازهٔ درک و بینش خود در مورد آینده و ناشناخته‌ها می‌تواند خیر و شر را ببیند.

برداشت: زمانی که موانع از جلو و عقب برطرف شوند، چشم به حقیقت و غیب می‌نگرد و می‌تواند آنچه را که در لوح غیب نوشته شده است، ببیند.

برداشت: وقتی که نگاهی به ما کرد، داستان و آغاز وجود ما را نمایان کرد.

برداشت: در مورد مالکیت زمین با جایگاه بزرگ و مهم در مورد خلافت پدر ما صحبت می‌شود.

برداشت: وقتی او نگاهی به جلو انداخت، دید آنچه را که تا روز قیامت خواهد آمد.

برداشت: او از گذشته‌ها به خوبی می‌بیند و حقیقت‌ها را به وضوح تشخیص می‌دهد تا زمانی که به نتیجه نهایی برسد.

برداشت: هر فرد به اندازهٔ بینش و روشن‌دلی خود، حقیقت‌های پنهان را درک می‌کند و برداشت او از واقعیت به سطح آگاهی و فهمش بستگی دارد.

برداشت: هر کس که بیشتر تلاش کند و خود را پرورش دهد، بیشتر به نتایج و موفقیت‌های بیشتری دست پیدا خواهد کرد و در نهایت، شخصیت و توانایی‌هایش بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: اگر بگویی که آن پاکی و روشنی، نعمت خداوند است، باید بپذیری که این موفقیت نیز نتیجه همان بخشش و عطای الهی است.

برداشت: آنچه در زندگی به دست می‌آوریم، نتیجه تلاش و کوشش ماست و هر فرد تنها به اندازه تلاشی که می‌کند، به پاداش و نتیجه می‌رسد.

برداشت: فقط خداوند است که نیروی اراده را به انسان می‌دهد و هیچ قدرتی در این دنیا نمی‌تواند به اندازه او همت و اراده داشته باشد.

برداشت: خداوند هیچ‌کس را در کارها به طور خاص محدود نکرده است و انسان آزاد است تا بر اساس میل و خواسته خود عمل کند.

برداشت: اما زمانی که بدبختی به شخصی رنج می‌دهد، او را به فرار از ایمان وادار می‌کند.

برداشت: وقتی خوشبختی با سختی و رنجی همراه می‌شود، انسان را نزدیک‌تر به حقیقت و واقعیت‌ها می‌کند.

برداشت: بددلان به خاطر ترس از جانشان، در میدان نبرد، وسایل شکست را انتخاب کرده‌اند.

برداشت: دلیران در جنگ به خاطر ترس از جان خود به سمت صف دشمنان حمله می‌کنند.

برداشت: خودمان را از ترس و اندوه به جلو می‌رانیم، زیرا به خاطر ترس، آن فرد بددل همچنان در درون خود از زندگی می‌افتد.

برداشت: زمانی که سختی و خطر واقعی نمایان می‌شود، شجاعت و دلیری از دل ترسوها هم بروز پیدا می‌کند.