بخش ۱۰۱ - قوله علیه السلام من بشرنی بخروج صفر بشرته بالجنة

برداشت: احمد در پایان زمان، در ماه ربیع الاول بدون هیچگونه نزاع و جنگی ظهور خواهد کرد.

برداشت: زمانی که دلش از عشق آگاه شود، عقل او به کار می‌افتد و او مانند یک عاشق به فکر و بررسی مسائل می‌پردازد.

برداشت: زمانی که صفر وارد می‌شود، او خوشحال می‌شود، زیرا بعد از این ماه، سفر جدیدی را آغاز می‌کند.

برداشت: هر شب تا صبح به خاطر این اشتیاق، ای دوست، در مسیر کمال گام می‌زدی.

برداشت: هر کسی که مرا به خبری خوش بشارت دهد، همانند این است که پایش از زمین بیرون رفته و از این دنیا جدا شده است.

برداشت: صفر تمام شد و ماه ربیع آغاز شد. من باید مژده‌دهنده و شفیع او باشم.

برداشت: عکاشه گفت که سفر صفر به پایان رسید و رفت، و به تو ای شیر نیرومند از بهشت خبر داد.

برداشت: شخص دیگری آمد و گذشت. سپس گفت که عکاشه (فردی دیگر) خبر خوش را برایش بیاورد.

برداشت: پس مردان از نقل عالم شادند و از ادامه آن شاد هستند، یعنی این کودکان نیز خوشحالند.

برداشت: پرنده‌ای که نمی‌تواند آب شیرین را ببیند، به آب شور نگاه می‌کند و آن را مانند کوثر (آب زلال و خوش) تصور می‌کند. این نشان می‌دهد که وقتی انسان‌ها از نعمت‌های واقعی محروم هستند، ممکن است به چیزهای ناکارآمد و بی‌فایده قانع شوند.

برداشت: موسی به نوعی از قدرت و شایستگی خود اشاره می‌کرد که سرنوشت خوب و خوشبختی به او اجازه نمی‌دهد تا از درد و رنج دور بماند.

برداشت: او گفت که کار خوبی انجام دادی و حرف‌های نیکویی زد، اما من باید ابتدا با دوستم مشورت کنم.