بخش ۸۸ - بیان آنک عهد کردن احمق وقت گرفتاری و ندم هیچ وفایی ندارد کی لو ردوالعادوا لما نهوا عنه و انهم لکاذبون صبح کاذب وفا ندارد

برداشت: عقل به او می‌گفت که حماقت با توست و با وجود حماقت، عقل نیز شکست خواهد خورد.

برداشت: اگر عقل با وفای به عهدها خصوصیات خاصی داشته باشد، تو که این ویژگی را نداری، پس از عقل هم به دور هستی.

برداشت: عقل به یاد می‌آورد که از عهد و پیمان خود غافل شده و در این حالت، آگاهی و هوشیاری خود را از دست می‌دهد.

برداشت: زمانی که تو فکر و عقل درستی نداری، فراموشی و نادانی به عنوان دشمن تو عمل می‌کند و هر نوع برنامه‌ریزی و تدبیر تو را باطل می‌سازد.

برداشت: به خاطر کم‌عقلی‌اش، پروانه‌ای بخیل نمی‌تواند از آتش و سوز خود یاد بگیرد.

برداشت: زمانی که جوانی و شادابی‌اش از بین می‌رود، به خاطر اعمال گذشته‌اش پشیمان می‌شود و فراموشی‌اش را مانند آتش به جان خودش می‌زند.

برداشت: ذهن انسان قادر است اطلاعات را ضبط و ذخیره کند، ولی این کار به عهده عقل است که تمام این یادداشت‌ها و اطلاعات را به درستی درک و تحلیل کند.

برداشت: اگر گوهر وجود نداشته باشد، تابش و روشنایی آن هم چگونه خواهد بود؟ و اگر چیزی مردانه نباشد، بازگشت و ایاب و ذهابش چگونه ممکن است؟

برداشت: این آرزو هم از نادانی اوست که نتواند ببیند که این حماقت چه نتیجه‌ای خواهد داشت.

برداشت: آن پشیمانی که پیدا شد، به خاطر پیامدهای زحمات و رنج‌های گذشته بود، نه به دلیل فهم و عقل روشنی که مانند گنج ارزشمند است.

برداشت: وقتی که به خاطر رنج و سختی ناشی از ندامت، انسان به عدم و نیستی می‌رسد، خاک و ذرات آن توبه و پشیمانی ارزشی ندارد.

برداشت: شبانگاه از غم و اندوه خود شکایت نکردم، زیرا روز به زودی می‌تواند تاریکی شب را از بین ببرد.

برداشت: وقتی که تاریکی غم از بین برود، شادی در دل پیدا می‌شود و روح و احساسات خوب دوباره زنده می‌شوند.

برداشت: او توبه می‌کند و پیر با خرد به او می‌گوید که برگرد؛ اما او دوباره به گناهان خود بازمی‌گردد.