بخش ۷۲ - کژ وزیدن باد بر سلیمان علیه‌السلام به سبب زلت او

برداشت: باد به سوی تخت سلیمان رفت و در این حین سلیمان به باد گفت که باید مسیرت را درست کنی.

برداشت: باد به سیلمان گفت: "سعی کن به راه مستقیم بروی و اگر از جاده‌ات منحرف شدی، از من دلخور نشو."

برداشت: این ترازویی که قرار داده شده، برای این است که حق را به درستی سنجش کند تا انصاف ما در رقابت محفوظ بماند.

برداشت: اگر از ترازوی محبت بکاهی، من نیز از خود کم می‌کنم تا تو بتوانی با من در روشنایی زندگی کنی. من در درونم روشن هستم.

برداشت: تاج سلیمان، در روز روشن، به‌طور ناگهانی به سوی شب میل کرد.

برداشت: این شعر به نوعی نگرانی شاعر را نشان می‌دهد. او از این می‌گوید که ای آفتاب، بر سر من کم‌نور نشو و از سمت شرق هم کمتر نتاب. به عبارت دیگر، شاعر نمی‌خواهد که نور و روشنی در زندگی‌اش کاهش یابد و دوست دارد همیشه درخشان و پرنور باشد.

برداشت: او تلاش می‌کرد تاج را درست کند، اما تاج به خاطر کج بودنش، دیگر به خوبی روی سر نمی‌ایستاد. ای جوان، به او بگو که باید تاج را درست کند.

برداشت: او هشت بار تلاش کرد تا راست بایستد، اما نتوانست و کج ایستاد. گفت: "آخر این کجی به چه دلیل است؟"

برداشت: اگر تو صد بار هم مسیر را درست کنی، من همچنان کج می‌شوم وقتی تو کج می‌روی، ای مورد اعتماد.

برداشت: سلیمان تصمیم گرفت تا به خواسته‌های نفسانی خود توجه نکند و آن احساسات را در خود خاموش کند.

برداشت: پس از آن، تاج او به یک‌باره به صورت صحیحی درآمد و همان‌طور که انتظار می‌رفت، به شکل دلخواهش تبدیل شد.

برداشت: پس از آنکه او به طرز غیرمستقیمی عمل کرد، به دنبال تاج و تخت او می‌گشت و به دنبال کسی بود که بتواند بر روی سرش تاج بنهد.

برداشت: در هشت میدان، آن فرمانده هرگاه که به‌سمت راست می‌رفت، تاجی بر سر او قرار می‌گرفت.

برداشت: ای پادشاه، با ناز و لطافت در دلتنگی، چون گل‌ها را پراکنده‌ای، پرواز کن و به آسمان برافراز.

برداشت: هیچ دستوری وجود ندارد که من از آن بگذرم؛ پرده‌های پنهان برای من درهم شکسته است.

برداشت: بر دهانم دست دیگران را نبند، زیرا که من می‌خواهم از گفتار ناپسند خودداری کنم.

برداشت: هرگاه غمی برایت پیش آمد، درد و رنج خود را به دیگران نسبت نده و آن را به خودت نسبت نده.

برداشت: ای دوست، به دیگران سوءظن نبر و کاری نکن که مانند آن غلامی شود که در پی خواسته‌های خود تنها به فکر خودش است.

برداشت: گاهی با پیامبر جنگ دارد و گاهی با آشپز، گاهی هم خشم او به شاه بزرگ و بخشنده مربوط می‌شود.

برداشت: مانند فرعونی که موسی به او گفته بود، کودکانی را از مردم می‌ربود.

برداشت: در خانهٔ آن شخص کوردل، دشمن او در کمین نشسته و به بچه‌ها آسیب می‌زند.

برداشت: تو هم در ظاهر، مانند دیگران بد به نظر می‌رسی، اما در درون، با نفس خود به خوبی و آرامش دست یافته‌ای.

برداشت: شما به خودتان آسیب می‌زنید و با عطوفت به او محبت نشان می‌دهید، در حالی که از بیرون، به دیگران نسبت‌های نادرست می‌دهید.

برداشت: تو مانند فرعون، نابینا و بددل هستی و با دشمنان خوش‌رفتار می‌کنی، در حالی که بی‌گناهان را به ذلت می‌کشانید.

برداشت: چند انسان بی‌گناه را بی‌دلیل عذاب می‌کنی و به تن پر غرور خود می‌نازی.

برداشت: عقل او برتر از عقل شاهان بود و حکم خداوند بی‌نیاز از عقل و بینایی است.

برداشت: اگر مهر و محبت خداوند بر چشم و گوش انسان باشد، حتی اگر فردی به دانایی و خردی چون فیلسوف یونانی، افلاطون، نیز برسد، می‌تواند به موجودی بی‌خبر و نادان تبدیل شود.

برداشت: سخن و فرمان الهی بر صفحه وجود ظاهر می‌شود، همان‌طور که امر و اراده‌ی غیبی بر بایزید نمایان شد.