بخش ۵۳ - بیان آنک حصول علم و مال و جاه بدگوهران را فضیحت اوست و چون شمشیریست کی افتادست به دست راه‌زن

برداشت: آموختن دانش و مهارت یا دادنِ قدرت به فردی فاسد و بدسیرت، مانند این است که به دستِ یک دزد و راهزن شمشیری بُرا و تیز بدهی.

برداشت: خطر اینکه تیغ برنده را در دستان یک یاغی که مست هم باشد قرار دهی، کمتر از این است که به دست انسان ناکس و بی‌معرفت علم و قدرت بدهی.

برداشت: علم و مال و قدرت و ثروت اگر در اختیارِ انسان‌های نابخرد و بدذات بیفتند تبدیل به ابزاری برای فتنه و شرِ بیشتر در جهان می‌شود.

برداشت: پس به همین دلیل جنگ بر مومنان و دانایان واجب شد تا قدرت را از دست یاغی های نادان بگیرند

برداشت: او آنقدر به این مال و منال و قدرت وابسته است که این کار را سخت میکند، ولی خرمندان باید کمرِ همت ببندند و ابزار قدرت را از دست نامحرمِ آن خارج کنند.

برداشت: آن کاری که قدرت و مال با انسان‌های بدذات و پلید می‌کند باز به پای این نمی‌رسد که صد جاهل از روی جهل آبروریزی کنند.

برداشت: بدذاتی و نیتِ شوم اون پیدا نیست مادامی که ابزار آن کار را که قدرت باشد در اختیار ندارد، به محض یافتنِ قدرت ذاتِ حقیقی خودش را رو خواهد کرد.

برداشت: اگر انسان نادان به حکمرانی و پادشاهی برسد فساد و بدبختی جامعه را در بر میگیرد.

برداشت: انسان نادان و ناآگاه اگر به مال و منصَبی هم برسد، باز همان مال و منصب بلای جانِ او خواهد شد.

برداشت: یا بخل و خساست پیشه می‌کند و مردمان رو تنگ می‌آورد یا سخاوت بیش از حد و اندازه که یاغی‌ها سرکش‌تر می‌شوند. به عبارتی عاجز در میانه‌روی است.

برداشت: لطف و عطای جاهل به مردمان میدهد، به مانند این است که پادشاه را در خانه سرباز ببرند و از او پذیرایی کنند.

برداشت: زمانی که قدرت و تصمیم‌گیری به دست آدمی نادان و گمراه بیفتد، مانند این است که درون یک چاه عمیق افتاده و به هیچ‌کجا نمی‌تواند برود.

برداشت: کسی (حاکمی) که خود راه را بلد نیست (خودش را نشناخته) چگونه می‌تواند راهبر و رهبر باشد؟ نادانی او جهانی رو تحت تاثیر قرار میده.

برداشت: حاکم نادان که به پیری رسید، از شدت این نادانی پیروان‌ش هم به وحشت خواهند افتاد از اینکه او به موجود بدتری تبدیل شده است.

برداشت: اگر هم بخواهد نور رو روشنایی را به پیروان خود نشان دهد چون هیچ علم و آگاهی از آن تا به حال کسب نکرده نمی‌تواند که این دَمِ آخری هم سعادتمند شود.

برداشت: علت این بی‌خبری آن است که در طول عمر حتی بویی هم از انسانیت و معرفت نبرده است.

برداشت: در صورتی که احمق‌ها در مقام‌ها و منصب‌های بالا و در راس کار هستند، عاقلان و خرمندان (از حیث آبرو و درستکاری) سر به کارِ خود دارند و دور از جاه و مقام‌های دنیوی زندگی را سپری می‌کنند.