بخش ۳۰ - سبب هجرت ابراهیم ادهم قدس الله سره و ترک ملک خراسان

برداشت: ای پادشاه، با شجاعت و جدیت بر کارها مسلط شو تا بتوانی مانند او به جاودانگی دست یابی.

برداشت: در شب، آن پادشاه بر تخت خود در موقعیتی خوابیده بود که نزدیک به دیوار و نگهبانان است.

برداشت: پادشاه از حارس‌ها و نگهداران خود به این خاطر استفاده نکرد که آن‌ها را برای مقابله با دزدی و آزار دیگران به کار بگیرد.

برداشت: او می‌دانست که کسی که عادل و درستکار است از حوادث و مشکلات این دنیای ناامن بی‌خیال است و دلش آرام است.

برداشت: عدل باید حفاظت کند از قدم‌ها، نه اینکه در شب به شکایت و سر و صدا بر بام‌ها بپردازد.

برداشت: اما آنچه او می‌خواهد از صدای رباب، همچون عاشقان، بیان تمنا و آرزو است.

برداشت: صدای سرنا و تهدید طبل به نوعی شبیه به صدای ناقوس است.

برداشت: حکماء می‌گویند ما این لحن‌ها را از تغییر و تحولات زندگی گرفتیم.

برداشت: صدای چرخش و حرکت دنیا است که مردم آن را با تنبور و آواز می‌خوانند.

برداشت: مؤمنان می‌گویند که نشانه‌ها و جلوه‌های بهشت زیباست و هر صدای ناخوشایند و زشت را از بین می‌برد.

برداشت: ما تماماً بخشی از وجود آدم بوده‌ایم و در بهشت، آن نواهای زیبا را شنیده‌ایم.

برداشت: اگرچه بر ما آبی و گلی ریخته شد، اما یادمان همواره از آن‌ها نکته‌ای به یاد دارد.

برداشت: اما وقتی که با خاک کربلا آمیخته شود، دیگر چه کسی می‌تواند این شور و حال را به اوج برساند یا پایین بیاورد؟

برداشت: وقتی آب با ادرار مخلوط می‌شود، طعم و مزه‌اش تلخ و تند می‌شود.

برداشت: چیزی از آب در بدن او وجود دارد که آتش را خاموش می‌کند.

برداشت: اگر آب آلوده شود، طبیعتش تغییر نمی‌کند و آتش غم را به خود جذب می‌کند.

برداشت: پس غذای عاشقان، سماع است که در آن، خیال یکپارچگی و نزدیکی وجود دارد.

برداشت: خیالات و افکار درون انسان قوت می‌گیرند و شکل می‌گیرند، اما این شکل‌گیری به این دلیل است که از صداها و نداها تأثیر می‌پذیرند.

برداشت: شعله‌های عشق به اندازه‌ای شدت گرفتند که همانند آتش درخت گردو مجدداً شعله‌ور شدند.