بخش ۲۰ - در بیان آنک حکما گویند آدمی عالم صغریست و حکمای اللهی گویند آدمی عالم کبریست زیرا آن علم حکما بر صورت آدمی مقصور بود و علم این حکما در حقیقت حقیقت آدمی موصول بود

برداشت: این جمله به این معناست که دنیای کوچک و محدود ما (عالم اصغر) در حقیقت بازتابی از دنیای بزرگ و وسیع‌تر (عالم اکبر) است. به عبارتی دیگر، آنچه در درون ما و در اطراف‌مان وجود دارد، شکلی از واقعیت بزرگ‌تر و جامع‌تری است که در جهان هستی وجود دارد. این به نوعی ارتباط و هم‌تابی میان انسان و کیهان را نشان می‌دهد.

برداشت: ظاهر این شاخ، نمادی از میوه است، اما درون آن به خاطر باروری و تولید ثمر، شاخ وجود دارد.

برداشت: اگر امید و تمایل به ثمره‌ بیدار نبود، باغبان برای چه درخت را کاشت؟

برداشت: در نتیجه، اگر میوه‌ای از یک درخت به وجود بیاید، نشان‌دهنده‌ی وجود خود درخت است؛ زیرا هر میوه‌ای که تولید می‌شود، یادآور آن درخت می‌باشد.

برداشت: مصطفی فرمود که آدم و پیامبران در زیر پرچم من خواهند بود و از نسل من خواهند شد.

برداشت: به خاطر این گفته، او که صاحب مهارت‌هاست، به ما اشاره کرده است که ما دیگران پیشتاز هستیم.

برداشت: اگر من از نظر ظاهری به شکل انسان‌ها هستم، از لحاظ معنوی به عمق ریشه‌های خود و اصل و نسبم پیوسته‌ام.

برداشت: برای من، ملک به خاطر بدی من سجده کرد و به دنبال من، به آسمان هفتم رفت.

برداشت: این جمله به ارتباط و وابستگی میان پدر و فرزند اشاره دارد. به این معنا که انسان به نوعی از پدرش متولد می‌شود، همان‌طور که میوه‌ای از درخت به وجود می‌آید. دلالت بر این دارد که فرزند به ویژگی‌ها و صفات پدرش وابسته است و از او نشأت می‌گیرد. در واقع، نسبت میان پدر و فرزند، همچون نسبت میان درخت و میوه‌اش، تجلی‌یافتگی است.

برداشت: در ابتدا، تفکر درباره‌ی نتیجه‌ی کار در نظر گرفته می‌شود، به ویژه اینکه این افکار به نوعی از وصف و بیان ازلی مرتبط هستند.

برداشت: در یک لحظه، چیزی از آسمان به زمین می‌آید و در اینجا به کاروانی می‌پیوندد.

برداشت: در این متن اشاره شده که در این کاروان، این مسیر طولانی وجود ندارد که به مقصدی امن و آرام برسد.

برداشت: دل همواره به سوی کعبه می‌رود و هر بار که جسم و روح انسان از دنیای مادی خسته می‌شود، احساس نیاز به قدردانی و شکرگزاری پیدا می‌کند.

برداشت: طول و کوتاهی بدن انسان بی‌معناست در جایی که خداوند حضور دارد. در آنجا اندازه‌گیری‌های فیزیکی اهمیتی ندارند.

برداشت: زمانی که خداوند جسم انسان را دگرگون ساخت، رفتنش را بی‌فاصله و بدون هیچ تمایلی کرد.

برداشت: در این زمان، با امیدهای فراوان، قدمی عاشقانه بردار و سخن را آغاز کن.

برداشت: هرچند که به سادگی و در یک چشم به هم زدن می‌توانی حرکت کنی، اما در واقع در دنیایی هستی که در آن به خواب هستی و در مسیر خود پیشرفت می‌کنی.