بخش ۱۱ - قصهٔ آن دباغ کی در بازار عطاران از بوی عطر و مشک بیهوش و رنجور شد

برداشت: یک نفر به طرز شدیدی بیهوش شده و به زمین افتاده است، زیرا به بازار عطاران رسیده است.

برداشت: عطر آن شخص همچون بوی خوش عطاران منتشر شد و وقتی انتشار یافت، آن فرد در جای خود mesmerized و متحیر شد.

برداشت: او مانند یک جسد در وسط راه افتاده و بی‌خبر از اطراف، در نیمروز به حال خودش رها شده است.

برداشت: مردم همگی دور او جمع شدند و از او خواستند که آنها را درمان کند و کمک کند، در حالی که حس ناامیدی و بی‌نفسی داشتند.

برداشت: یکی از آن‌ها با دست بر دل او ضربه می‌زند و دیگری با گلاب بر او می‌ریزد.

برداشت: او بی‌خبر بود که در دشت، عطر گل به خاطر آن واقعه به وجود آمده است.

برداشت: یکی دستش را به چهره‌اش می‌مالید و دیگری گل تازه‌ای را به همراه می‌آورد.

برداشت: آن یکی عود و شکر را با هم مخلوط کرده و عطرش را پخش کرده است، و آن دیگری کم‌کم از پوشش خود کم می‌کند.

برداشت: او به شدت احساساتش را نشان می‌دهد و عطر دلنشینی از دهانش به مشام می‌رسد.

برداشت: وقتی مردم مشغول نوشیدن مشروبات الکلی یا مصرف مواد مخدر مثل بنگ و حشیش بودند، دچار پریشانی و سردرگمی شدند.

برداشت: پس بستگان به سرعت خبر آوردند که فلانی در آن‌جا به خاک افتاده است.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌داند که چه زمانی یا چگونه او دچار حالتی شده است و از روی بام به پایین افتاده است.

برداشت: یک برادر دانشمند و آگاه داشت که زودتر از او آمد.

برداشت: یک مقدار عطر و بویی بد که به خاطر سرگین سگ بود، در دامن مردم نفوذ کرد و به گوش رسید.

برداشت: او می‌گوید که من می‌دانم مشکل و رنجش از چیست، چون وقتی دلیل آن را بفهمی، می‌توانی به راحتی برای درمان آن اقدام کنی.

برداشت: زمانی که علت درد و رنج مشخص نباشد، پیدا کردن راهی برای درمان آن کار دشواری است و در این وضعیت، راه‌های زیادی برای درمان وجود دارد.

برداشت: وقتی که علتی را شناختی، فهمیدن عوامل دیگر آسان می‌شود و نادانی برطرف خواهد شد.

برداشت: گفت با خود، در ذهن و رگ‌های تو وجود دارد بوی سرگین سگی.

برداشت: در میان اوضاع و احوال او تا به شب، غرق در پوست‌کنی و دباغی است و در پی روزی و معاش خود می‌باشد.

برداشت: جالینوس، پزشک معروف، می‌گوید که او به بیمارانش چیزهایی ارائه می‌داد که به آن عادت داشتند.

برداشت: از آنجا که درد و رنج او از عادت خارج است، برای درمان این رنج باید به سراغ چیزی غیرمعمول برویم.

برداشت: وقتی که چیزی را به درستی انجام نمی‌دهند و به طور نادرست شکل می‌گیرد، نتیجه آن چیزی ناپاک یا بی‌ارزش خواهد بود.

برداشت: کسانی که به یک عادت یا رفتار خاصی وابسته شده‌اند، معمولاً نمی‌توانند از آن دور شوند و همان چیز، همان‌طور که برایشان بیماری محسوب می‌شود، درمان نیز به شمار می‌آید.

برداشت: زشتی‌ها به زشتی‌ها تعلق دارند. به این جمله توجه کن و در پس آن، مفهوم عمیق‌ترش را درک کن.

برداشت: موعظه‌کنندگان او را با عطر یا گلاب می‌آراسته و برای آغار خوب و موفقیتی که در پیش دارد، آماده‌اش می‌کنند.

برداشت: خبیثان (بدذاتان) نمی‌توانند از خوبی‌ها بهره‌مند شوند و شایسته و لایق آن نیستند.

برداشت: زمانی که از عطر وحی بهره‌مند شدند و دیگر نمی‌توانستند بشنوند و در گمراهی قرار گرفتند، ناله و فریادشان این بود که ما پاک و مطهر شده‌ایم.

برداشت: درد و رنج و بیماری ما را آزار می‌دهد، نیازی به پند و نصیحت خوبتان نداریم.

برداشت: اگر نصیحت شما را به وضوح آغاز کنید، آن زمان ما شما را سنگسار خواهیم کرد.

برداشت: ما سرگرم بازی و بی‌توجهی شده‌ایم و در نصیحت به خود باز نمی‌گردیم.

برداشت: ما بر این باور هستیم که نیروی ما در دروغ‌گویی و بزرگ‌نمایی است و حال آنکه مشکلات ما به خاطر درهم‌ریختگی و ناراحتی‌های معده‌مان است.

برداشت: در این جمله به این نکته اشاره شده است که انسان‌ها با افزودن بر درد و رنج خود، به نوعی باعث تشدید آن می‌شوند. همچنین، عقل و فکر خود را با استفاده از مواد مخدر و افیون، به نوعی تسکین می‌دهند یا از کار می‌اندازند. در واقع، این عبارت نقدی بر این رفتارهاست که چگونه انسان با تصمیمات نادرست خود، مشکلات را بدتر می‌کند.