بخش ۹ - غرض از سمیع و بصیر گفتن خدا را

برداشت: این بیت به این معناست که انسانی که با بینش و بصیرت به دنبال حق و حقیقت است، هر لحظه باید هوشیار و آماده باشد تا نشانه‌ها و پیام‌ها را درک کند. او به دقت به محیط و اتفاقات اطرافش توجه می‌کند تا از فرصت‌ها و warnings آگاه شود.

برداشت: براساس آنچه گفته شد، خوب است که حق خود را بشنوی و در نتیجه از سخنانی ناپسند و زشت خودداری کنی.

برداشت: به خاطر داشته باش که خداوند داناست و از این رو، نباید به فساد و اشتباهاتی که ناشی از ترس توست، فکر کنی.

برداشت: اینها نام‌هایی که بر خدا گذاشته شده، حقیقت علم نیستند؛ زیرا مانند کافور سیاه، هیچ چیزی از واقعیت ندارند.

برداشت: این بیت به این معناست که نام‌ها و صفات، نتیجه و حاصل از چیزهایی هستند که وجود دارند. اما آنها خود به عنوان علت اصلی نمی‌توانند به تنهایی قوی و دقیق باشند. به عبارت دیگر، واژه‌ها و صفات به ما اطلاعاتی می‌دهند، اما نمی‌توانند جانشینی برای واقعیت‌های اصلی و اولیه باشند.

برداشت: اگر نه اینکه تو به مسخره و شوخی می‌پردازی، باید بدانی که شنوندگان ناشنوا هم به نور و روشنایی نیاز دارند.

برداشت: این بیت به تضاد بین نام و ماهیت اشاره دارد. گاهی اوقات یک نام می‌تواند از علم و دانشی حکایت کند که محترم و والا است، در حالی که در موارد دیگر، نامی می‌تواند بر چیزی زشت و بد Ausdruck بگذارد. به بیان دیگر، نام‌ها همیشه نمایانگر واقعیت‌های درونی نیستند و ممکن است چیزی با نام زیبا، واقعیتی ناخوشایند داشته باشد.

برداشت: کودک نوزاد را با عنوان حاجی یا غازی نخوانیم، چون او هنوز نسب و ریشه‌ای ندارد.

برداشت: اگر بگویند این عناوین و القاب در ستایش وجود ندارد، بدون آن صفات، درست نیست.

برداشت: این جمله به نوعی به تمسخر و طنز اشاره دارد که ممکن است در وضعیت‌های خاصی یا در نتیجه دیوانگی در ارتباط با حقایق وجود داشته باشد. این به آن معناست که اظهارات نادرست و ظالمانه‌ای که برخی افراد می‌گویند، ممکن است ناشی از عدم آگاهی یا عقل سلیم باشد.

برداشت: من پیش از اینکه با تو ارتباط برقرار کنم، می‌دانستم که تو زیبا هستی، اما از نظر اخلاقی خوب نیستی.

برداشت: من از قبل می‌دانستم که قبل از دیدار تو، سختی و مشکلاتی بر سر راهم وجود دارد.

برداشت: چون چشمم در هنگام شب سرخ باشد، می‌دانم که در عمق وجودش دردی وجود دارد؛ اگر کم او را ببینم، این درد را درک می‌کنم.

برداشت: تو مرا مانند بره‌ای بدون چوپان دیدی و فکر کردی که هیچ‌کس از من محافظت نمی‌کند.

برداشت: عاشقان از شدت درد و رنجی که دارند، ناله و گریه می‌کنند، چرا که زیبایی معشوق به طور ناگهانی و بدون مقدمه به آن‌ها نظر کرده است.

برداشت: بی شب، آن ظبی را به خوبی می‌شناسند و آن سبی را نیز بی‌هزینه می‌دانند.

برداشت: به محض اینکه نگاه کسی به من بیفتد و مانند تیر به دل من نفوذ کند، من تلاش می‌کنم که به آسانی این احساسات را نادیده بگیرم و کنترل خود را از دست ندهم.

برداشت: من چقدر از بره و بزغاله کمترم که کسی مراقب و نگهدار من نیست و از من دور نمی‌شود.

برداشت: من دلی دارم که شایسته‌ی محبت و توجه است. او می‌داند که هر بادی که به من می‌وزد، از کجا می‌آید و چه احساسی را در من ایجاد می‌کند.

برداشت: باد یا سرد بود یا گرم، اما آن عالم و آگاه از حال تو غافل نیست و از تو دور نیست، ای بیمار.

برداشت: این جمله به این معناست که نفس و تمایلات شهوانی از حق و حقیقت دور است و من با دل کور خود، از دور به آن حقیقت نگاه می‌کردم و نمی‌توانستم آن را به درستی ببینم.

برداشت: مدت هشت سال هیچگاه از تو نپرسیدم که چه احساسی داری و این تنها به این دلیل بود که از نادانی و جهل خودم غرق در پیچیدگی‌ها و ابهام‌ها بودم.

برداشت: من به خودم چه بگویم وقتی که او همان کسی است که تو هستی و چون تو هستی، او نیز در وضعیت بدی قرار دارد؟