بخش ۳ - حکایت آن واعظ کی هر آغاز تذکیر دعای ظالمان و سخت‌دلان و بی‌اعتقادان کردی

برداشت: وقتی آن واعظ بر جایگاه خود نشست ، قاطعانِ طریق و دزدان راه را دعا کرد.

برداشت: خداوندا ، رحم کن بر بدکاران و فسادگران و ستمگران

برداشت: بر همه کسانی که اهل خوبی و نیکی را مسخره میکنند ، و نیز بر همه کافران و کسانی که دل تاریکی دارند و در معبدهای باطل فعالیت دارند

برداشت: نه تنها دعایی درحق خالصان که منظور پیامبران و بزرگان  هست نکرد بلکه هر چه دعا کرد درحق ظالمان کرد

برداشت: او را گفتند که این وعده‌ای که داده شده، حقیقت ندارد و دعوت کسانی که در گمراهی هستند، عطا و بخشش نیست.

برداشت: من زیبایی‌هایی را از این افراد دیده‌ام و به همین دلیل از دعای آن‌ها بهره‌مند شده‌ام.

برداشت: این افراد به قدری بدی و ظلم ایجاد کردند که ناچار شدم از شر و آسیب به سمت خوبی و نیکی روی بیاورم.

برداشت: هر بار که به دنیا توجه کردم، از این آدم‌ها آسیب دیدم و زخم خوردم.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که از زخم‌های دردناک به سوی آن سو روی آورده‌ام و گرگان (یعنی سرزمین یا گروهی قوی و جنگجو) مرا به راه خود بازگرداندند.

برداشت: وقتی که آن‌ها باعث رخداد خیر و صلاح من شدند، پس دعا و آرزوی خوبشان برای من ضروری است، ای فردی با درایت.

برداشت: خدمتگزار از درد و زخم‌های خود به حق ناله می‌کند و از رنج‌هایی که کشیده، فراوان شکایت می‌نماید.

برداشت: حق می‌گوید که در پایان رنج و درد تو، باید به صورت ناله و گله به درگاه او مراجعه کنی و درخواست مدد کنی.

برداشت: اینجا به نوعی بیان شده که اگر از نعمتی دور بیفتی و از خانه‌ات رانده شوی، دیگر نمی‌توانی به آن خوشی‌ها دسترسی پیدا کنی.

برداشت: در واقع، هر دشمنی برای تو همانند یک داروی مفید و ارزشمند است که به تو کمک می‌کند و باعث دل‌گرمی تو می‌شود.

برداشت: وقتی از دشمن فرار کنی و به خلوت پناه میبری  از لطف و رحمت خدا کمک می‌خواهی.

برداشت: در واقع، دوستانی که در اطرافت هستند، به نوعی دشمن تو هستند ، چرا که تو را از خداوند دور کرده و به کارهای دنیوی مشغول می‌کنند.

برداشت: یک حیوانی هست به نام خارپشت که با ضرب و زخم چوب زدن چاق و تنبل میشود.

برداشت: هرگاه بر او ضربه‌ای وارد کنی، در نتیجه آن زخم، قوت و قدرت بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: نفس مؤمن قطعاً مانند خارپشتی است که با زخم رنج و تعب ، به  ثمر می‌رسد و از نظر معنوی چاق و فربه میشود و به مراتب بالا می‌رسد.

برداشت: به همین دلیل، پیامبران بیشتر از سایر مردم دنیا رنج و سختی را تحمل می‌کنند.

برداشت: به خاطر جانی که در دل‌ها داشتند، جانشان پرشورتر شد و چون مصیبت را قوم دیگری ندیدند، برایشان سخت‌تر بود.

برداشت: پوست (به هنگام دباغی) از تأثیر داروهایی که به آن می‌زنند پاک می‌شود ، همان‌طور که چرم طائفی(چرم یمنی) با دباغی خوش و زیبا می‌شود.

برداشت: وگرنه اگر به تلخی و زشتی روی آن پوست مواد اضافی(موادی غیر از داروهای دباغی) بمالی ، پوست گندیده و ناخوش و کثیف خواهد شد . کنایه از اینکه صفات رذیله روح را آلوده میکند.

برداشت: انسان مانند پوست دباغی نشده است. به دلیل رطوبت‌ها و کثیفی‌ها، به نوعی زشت و ناپسند و سنگین در آمده است.

برداشت: تلاش و سختی و مجاهده و ریاضت بسیاری بخرج بده ، تا پوست روحت پاک و لطیف و خوب شود

برداشت: اگر ه‍م نمی‌توانی ریاضت بکشی و مجاهدهٔ نفس کنی خشنود و راضی باش ای انسان باارزش ، چرا که وقتی که خدا رنج و درد به تو ارزانی دارد و بدانی در این رنج هیچ اختیاری نداری که آنرا از خودت دور کنی پرورش پیدا خواهی کرد .

برداشت: مشکلات و سختی‌هایی که حضرت دوست به تو ارزانی میدارد ، باعث پاکسازی و بهبود شما می‌شود . و البته دانش او بر تدبیر شما برتری و تسلطِ مسلم دارد.

برداشت: وقتی که انسانِ معنوی به صفا و پاکی دست پیدا کند، درد و بلا  برایش شیرین و خوشایند می‌شود ، مانند وقتی که مریضی بهبودی اش را مجسم می‌کند و داروی ناخوشایند و تلخ را مینوشد .

برداشت: در عین حالی که در شطرنج بلاها مات شده و شکست خورده ولی در حقیقت برد خویش را میبیند . پس با افتخار فریاد می‌زند: "مرا بکشید ای معتمدین !"

برداشت: این فرد در مورد دیگران به نفع خود عمل کرده است، اما در مورد خودش به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است.

برداشت: ایمان، به واسطه او قطع شده است، زیرا شیطان بر او چیره شده است.

برداشت: در فضای کارگاه، خشم و کینه حکومت می‌کند و ریشه چنین احساساتی را باید در جهل و نادانی جستجو کرد.