بخش ۲۲۴ - امرکردن سلیمان علیه السلام پشهٔ متظلم را به احضار خصم به دیوان حکم

برداشت: پس سلیمان گفت: ای زیبا، باید در مورد حقیقتی مهم که از دل می‌شنوی، توجه کنی.

برداشت: حق به من گفته است که ای دادور، به خصم خود توجه نکن و از دیگران بی‌خبر نباش.

برداشت: تا زمانی که هر دو طرف دعوا در برابر خدا حضور نیابند، هیچ تصمیمی از سوی حاکم صادر نخواهد شد.

برداشت: اگر دشمن تنها باشد و صداهای زیادی به راه بیندازد، به هان و هان او توجه نکن؛ زیرا بدون دشمن، وعده‌های او معتبر نیستند.

برداشت: هرگز اجازه نخواهم داد که دشمنم با قدرت خود بر من غلبه کند. بی‌تردید باید به سمت من بیاید.

برداشت: او می‌گوید که قول تو دلیل و شاهدی بر حقانیت اوست و دشمن من در دستان توست و تو در قضاوت بر او تبعیت می‌کنی.

برداشت: آن پادشاه به باد صبا فرمان داد تا فریادی بلند برآورد و از تاریکی به سوی او بیاید.

برداشت: برو جلو و به دشمن خود پاسخ بده و در برابر او ایستادگی کن.

برداشت: باد وقتی این خبر را شنید، سریعاً به سمتشان آمد و پشه در آن زمان راه فرار را گرفت.

برداشت: سلیمان گفت: ای پشه، کجا هستی؟ بمان تا بر هر دو پای تو قضا و سرنوشت را بیاورم.

برداشت: ای پادشاه، مرگ من به خاطر وجود اوست و این روز سیاه من به خاطر دود اوست.

برداشت: وقتی او می‌آید، من چگونه می‌توانم آرامش را پیدا کنم؟ او از درون من همه چیز را به هم می‌ریزد.

برداشت: اگر کسی به دنبال درگاه خداوند باشد و خودش را به خدا نزدیک کند، در آن صورت او نیز در جوار خداوند قرار می‌گیرد.

برداشت: اگر چه آن پیوند ابدی و جاودانه است، ولی از ابتدا این جاودانگی در فانی بودن است.

برداشت: سایه‌هایی که به دنبال نور نیستند، وقتی نور نمایان شود، همانند آنها خواهند بود.

برداشت: عقل وقتی و باقی می‌ماند که از سردی و بی‌تفاوتی فاصله بگیرد، زیرا همه چیز در این دنیا فانی و نابود می‌شود، جز جمال و زیبایی او.

برداشت: در اینجا به حضور و نمایان شدن یک حقیقت عمیق اشاره می‌شود. این حقیقت ممکن است در یگانگی وجود و عدم تبلور یابد، جایی که به رغم نبودن چیزی، حقیقتی عمیق‌تر و غنی‌تر در پس آن نهفته است. این موضوع به نوعی بازی با مفهوم وجود و عدم را به تصویر می‌کشد.

برداشت: در این محیط، با وجود افراد با خرد و دانا، عقل و فکر مانند قلمی در دست از هم پاشیده و ناتوان شده است.