بخش ۲۲۲ - جذب معشوق عاشق را من حیث لا یعمله العاشق و لا یرجوه و لا یخطر بباله و لا یظهر من ذلک الجذب اثر فی العاشق الا الخوف الممزوج بالیاس مع دوام الطلب

برداشت: ما به این مکان آمده‌ایم تا در اوج جهان قرار بگیریم، اگر آن عاشق پنهان نمی‌بود، ما نیز جذب او نمی‌شدیم.

برداشت: صبر و حوصله نداشتم که او از جدایی به من بازگردد.

برداشت: میل و خواسته‌ی معشوقان پنهان و در دل نهفته است، اما میل و اشتیاق عاشق به وضوح و با صدای بلند و هیاهو ابراز می‌شود.

برداشت: داستانی در اینجا وجود دارد که به اعتبار مربوط می‌شود، اما بخاری به خاطر انتظارش ناتوان شده است.

برداشت: ما عشق و محبت را رها کردیم و به دنبال آن هستیم که پیش از آنکه عمرمان به پایان برسد، چهره محبوب را ببینیم.

برداشت: انسان برای فرار از مرگ و به دست آوردن نجات، باید به دوستی بپردازد؛ زیرا دوستی، مانند آب حیات است که نجات‌بخش است.

برداشت: هرکسی که ببیند کسی وجود ندارد، نمی‌تواند مرگ او را تحمل کند، زیرا او نه ثمری دارد و نه نشانه‌ای از زندگی.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر عبادت و عشق به خداوند را در دل داری، باید بدانید که در این مسیر، حتی اگر با مرگ نیز مواجه شوید، آن مرگ خوشایند خواهد بود. به عبارتی دیگر، در عشق و اشتیاق به خداوند، تمامی سختی‌ها و خطرات، از جمله مرگ، ارزشمند و شیرین خواهند بود.

برداشت: ای جوان، نشانه‌ی راستین ایمان تو این است که وقتی مرگ به سراغت بیاید، خوشحال و راضی به آن برخورد کنی.

برداشت: اگر ایمان تو کامل نیست، ای عزیز، پس این گونه نیست که دین به کمال رسیده باشد. بنابراین باید به دنبال کامل‌تر شدن دین باشی.

برداشت: هر کسی که در عشق و کار تو به مرگ تن دهد، بر دل تو بدون هیچ ناراحتی، دوست او خواهد بود.

برداشت: زمانی که تنفر و بیزاری از مرگ از بین برود، دیگر مرگ واقعی نیست و فقط یک شکل از آن به حساب می‌آید که می‌توان آن را تجربه کرد.

برداشت: زمانی که احساس ناپسندی از مرگ از بین می‌رود، در این صورت می‌توان گفت که مرگ دیگر به عنوان یک مشکل محسوب نمی‌شود و حتی می‌تواند مفید باشد.

برداشت: دوست واقعی کسی است که به حق و حقیقت می‌نگرد و در ارتباط با تو، خود را جدا نمی‌داند؛ بلکه احساس می‌کند که شما و او یک وجود واحد هستید.

برداشت: امروز که معشوق به من می‌رسد، باید بدانم که عشق او به من برقرار است.

برداشت: زمانی که او چهره‌ی زیبای جهان را دید، گویی جانش از تنش پرواز کرد.

برداشت: مانند چوب خشکی افتاده، بدنش سرد شده و از سر تا ناخن روحش رفته است.

برداشت: هرچه که انجام دادند، چه از خوراک و چه از گلاب، هیچ تحرکی نداشت و در سخن هم چیزی گفته نشد.

برداشت: وقتی شاه آن چهره زیبای مزعفر را دید، از اسب پایین آمد و به سمت او رفت.

برداشت: عاشق در جستجوی معشوق است و وقتی او را پیدا کند، خود بلافاصله از این جستجو دست می‌کشد.

برداشت: عاشق واقعی کسی است که وقتی محبوبش می‌آید، هیچ چیزی از او در دل ندارد، حتی به اندازه یک تار مو.

برداشت: چندین نفر مانند تو در برابر آن نگاه عاشقانه نابود هستند، آیا خواجه نمی‌داند که باید خود را نفی کند؟

برداشت: عاشق همچون سایه‌ای است که در کنار آفتاب وجود دارد، اما این سایه نمی‌تواند درخشندگی و روشنایی آفتاب را تحمل کند و به همین دلیل به سرعت محو می‌شود.